nn OS 
(XXIX) ken scheurden, de boomen spleten en werden ontworteld, of hun stammen 
82. knapten af, als zij door de döndàä getroffen werden. Al de heilige Pandi- 
tâ’s, die daar boete deden, kwamen eensklaps in opschudding, verlieten hun 
woonplaatsen in grooten haast, en verstrooiden zich zonder te weten waar- 
heên zij vlugten zouden, op een deerniswaardige wijze, zonder zelfs eenmaal 
om te zien. 
XXX. 1. Hevig huilden de wind- en regenvlagen, de aarde schudde en deukte herhaal- 
de malen in, alsof er gaten in zouden vallen, de bergen kantelden en wag- 
gelden, terwijl zij aan het worstelen waren en elkander met hun knodsen sloe- 
2. gen, zoodat de slagen, die ze afweerden, luid klonken. Geen van beiden was 
onder het vechten de minste in heldenmoed, zij putten, tegen elkander over 
staande, hun wondervermogens geheel en al uit. 
Kerst werd DâsÂmorkÂ bijna overwonnen, maar daarop verhief hij zich in 
8. de lucht, tevens kwam er toen een vreeselijk bulderende stormwind met een 
digte duisternis, die alles overdekte, waarin men DÁsÁmorkKÂ niet zien kon, en 
men alleen zijn bulderende stem hoorde. Koning WisrÂwÂnÁ werd hoogst 
bekommerd, en verloor van angst zijn tegenwoordigheid van geest, toen DâsÂ- 
MOEKÂ voor zijn oogen zich onzigtbaar maakte, en hij alleen zijn bulderende 
4. stem hoorde (in deze woerden): „hei, Koning van Lokäpâlâ! op dezen dag 
„zul je zeker sterven! komaan! vertoon nu je krachten, als de Goden je lief, 
„hebben! je bent er altijd zoo blij om, en bent er zoo trotsch op, dat je zoo. 
5. „veel vrienden‘onder de Goden hebt, en daarom heb je mijn rijk van Alön- 
„käâ voor je zelven willen nemen!” 
Na het uiten van deze woorden, stortte hij zich uit de lucht naar beneden, 
en gaf daarbij zijn broeder een schop tegen het hoofd, dat het bloed er 
6. met een straal uitspoot. “Toen greep hij hem aan, en wilde hem op den 
grond smakken, maar Patih PranasrÂ vatte plotseling zijn hand, en zeide 
op een vleijenden toon: „ach, mijn Koning! doe dat toch niet! bedenk, dat 
„het Cw oudere broeder is, en gedraag U naar de oud-vaderlijke instellingen!” 
Doch DÄsÁmoeKÁ ging voort met schreeuwen: „waar zijn nu je vrienden, de 
1. „Goden, dat er geen één is, die je helpt?” Hij had den Patih bijna van zich 
afgeslingerd en weggestooten,„ om zijn vijand op den grond te smakken, toen 
PraHasrÂ met het aangezigt op zijn voeten viel, en hem aldus smeekte: „als het 
„er toe mogt komen, „dat Uw broeder (door Uw hand) stierf, zou U zeker de 
8. „vloek van Batârâ Gorrom treffen, omdat hij Uw oudere broeder is, hij is 
„nu al gewond! Ik smeek U zelfs, Heer! vraag van hem de vergunning om 
13 
