(XXXI) 
14. 
15. 
16. 
17. 
18. 
iS 
20. 
21. 
XXXL 1. 
— 101 — 
Koning ArpsonNÂ-sâsrÂ (te Maiïspati), bleef toen voor vast in een menschee 
lijke gestalte, en wachtte aldaar de komst van Batari Srr af. Maar deze hield 
zich nog steeds op den berg op, en had nog geen middel gevonden, om naar 
Magâdâ te gaan, en zich daar te incarneren in TuirrÂwarnr, de Koningsdoch- 
ter van Magâdâ, die door den grooten Koning van Maispati tot Gema- 
lin zoude gekozen worden. Dit was dezelfde als zij, die nu nog op den berg 
woonde, Dèwi WipAwamr, die nu den op den berg verdwaalden Koning DÂ- 
SÄMOEKÂ bij zich als gast ontving. Toen DâsAmorkÂ ‚op het plein voor de bid- 
cel kwam, waarin Dèw i WipÂwarr zich bevond, zag deze met schrik een Boetà, 
dien zij als een Boetâ-vorst herkende. Zij ging echter naar hem toe, en sprak 
hem aan: „wel, Boetâ-koning! wat wil U op dezen berg, waar ik boete doe, 
„doen? Wat is Uw voornemen? Hier is immers niets, dat U aanstaat! U kan 
„even goed in de lucht ronddwalen, waar U niets dan warmte vindt. Het is 
„er ver vandaan, dat U hier schaduw of vruchten zon vinden, U vindt hier 
„niets, vruchteloos doolt U hier op dezen bergtop rond.” 
Toen DAsämnrkÂ haar die vragen hoorde doen, werd hij zoo smoorlijk ver. 
liefd, en zoozeer van liefde bevangen, dat hij zoo goed als gestorven was, zon- 
der gewond te zijn, indien het hem niet mogt gelukken, de Prinses magtig. 
te worden. Hij antwoordde: „wie heb ik wel de eer hier te zien, in een glans, 
„als de opkomende volle maan, schoonste van de bloemen der aarde? Waar- 
„om moet U juist boete doen op een bergtop? Baad U dan liever te Alönkáâ 
„in geneugten! Gaarne zal ik daar Uw dienaar zijn, U mag over het rijk 
„Alénká heerschen, ik zal het U overgeven! Allen, mannen en vrouwen, zul- 
„len U dienen, U alleen zal ik aanbidden! Wel, laat ik U maar medenemen! 
„het is jammer voor U, hier op een berg zonder eenig gezelschap te vertoeven 
„Komaan! ga liever naar Aléënkâ. Het is jammer van den glans van U, 
„voor wie het schijnsel der maan moet onderdoen en de fonkelende starren 
„verbleeken, bij wie de bloemen haar geuren verliezen. Wat heeft U hier te 
„doen. Koninginne der geuren, Koningin van het goud, Koningin der edelge- 
„steenten, in waarheid bloem der zoetheid! Tel vrij al de bloemen der aarde, 
„en zie, of er één is, die U nabijkomt, die U gelijkt! Kom dan, meisje lief!” 
Hier viel WipÂwarir hem in de rede: „hei, Boetâ-vorst! vergis U niet! 
„Uw pogingen zijn vruchteloos, Uw persoon kan mij niet bekomen! zelfs nie- 
„mand van de Goden zal dit kunnen, behalve Batârâ Wrisnor, die zal mij 
„later bezitten, zonder mij te verruilen of te leenen aan een ander. Al incar- 
„neert Batârâ Wri1snoe zich ook duizend of honderdduizend maal, zoo zal hij 
