— 104 — 
@XXXII) Toen MagortÂ dit hoorde, legde hij hevig vertoornd zijn sarotâmâ (‘) aan, 
10. 
1. 
12. 
het vuur vlamde uit de pijl, en zijn stand van Panditâ vergetende (riep hij 
uit): „waar is de Vorst, die miet sterft door dit wapen van mij?” Doch eens- 
klaps kwam er een bevel van Batârâ Gorrow (luidende): „he, Vorst Ma- 
„ROETÁ! waarom zoo verwoed? dat is verkeerd en vruchteloos, en bovendien 
„geen doen voor U! Gij zijt immers al langen tijd uitverkoren, ontzie den 
„naam van Vorst MamrortÂ! het past U niet, om U zoo spoedig driftig te: ma- 
„ken. Want Batäârâ Gorror heeft U den taak opgedragen, om de Pan- 
„ditâ’s te onderwijzen en voor hen te waken. Eu hoor verder: DÁsÂmorkÂ 
„kunt gij nu toch niet in Uw magt krijgen en dooden, «dat is door Batäárá 
„Gopror verboden!” 
Vorst Marorrá bedacht zich, legde de sarotämâ neer, en plukte spoedig 
vruchten, om zijn gast daarop te onthalen. 
DÁsÁmorkÂ ziende, dat de heilige man vruchten voor zijn onthaal ging 
plukken, en zich aan hem onderwierp, zeide op vriendelijken toon: „heilige 
13. „Vorst! eigenlijk wilde ik U maar iets vragen: de schoone vrouw, die boete 
14. 
15. 
16. 
„deed op den berg, genaamd Rétnâ WipÂwarr, die nu in het vuur gegaan is, 
„en mijn aanzoek heeft afgeslagen, waar is die nu gebleven? Ik ben erg op 
„haar verliefd ?” 
De Panditá-vorst antwoordde daarop: „dat is een Boes ir die 
„kunt ge niet krijgen. Zeker zal zij zich tegen U verzetten.” 
DâsmorKÂ vroeg heftig: „waar is zij? ik zal haar er enden jagen, en 
„durf het tegen ieder, die mij in den weg komt, op te nemen. 
MarorrÂ antwoordde: „zij vertoeft op vele plaatsen: te Magâdáâ, te Ma- 
„ispati, te Mantili en te Ajodyä zal ze zich bevinden.” 
Toen nam DâsÂmorkÂ afscheid, en trok met zijn gansche leger af‚ den 
weg nemende door de lucht. Hij keerde naar Alénkâ met zijn leger te- 
rug, en bij de aankomst aldaar was het een luid gejuich. DâsAmorkÂ betrok 
zijn paleis, en al de Hoofden gingen elk naar hun woning terug. Verheugd 
volbragten alle Boetâ’s, aanzienlijken en geringen, hun geloften voor de be- _ 
Eel overwinning. | 
DÄsÁmorkÂ besloot een tijd lang te wachten, totdat het juist de tijd was 
dat WripÂwart zich geïncarneerd had, om dan die vier rijken aan te vallen, en 
WipAwart vandaar te verjagen. Hij prentte het gezegde van Maroutâ, dat 

(1) Sarotämà, een soort van pijl, p. p. edele pijl. 
