— 106 — 
(XXXII)van den omgang met vrouwen, en had geen vrouw. Tot dus ver had hij al- 
24. 
26. 
Zilk 
XXXL 1. 
tijd genoegen in het coelibataire leven gehad, maar nu in dezen tijd ontstond 
er in zijn binnenste een hevig verlangen om te trouwen met een van de Nim- 
fen in den hemel, daar hij hoorde, dat de oudste dochter van Batárà Ér- 
prÂ buitengemeen schoon was. Spoedig liet hij L&mBorsonrÂ bij zich komen, 
en toen deze voor hem verschenen was, zeide hij: „hoor eens, Patih! ik heb 
„thans een sterk verlangen, om met een Nimf te trouwen; heb je (ook) gehoord, 
„dat de oudste dochter van Batâräâ Enprâ, genaamd Dèwi T'ÂrÂ, zoo bui- 
„tengewoon schoon is?” 
De Patih antwoordde na een sémbah: „ja, Vorst! ik heb gehoord, dat 
„Batârâ ÚnprÂ twee dochters heeft, de oudste heet Dèwi TârÂ, en de 
„jongste Dèwi Tarr, zij moeten beide schoon zijn” 
„Welnu, Patik!” sprak de Koning, „als dat waar is, moet je zelf op reis 
„gaan, en geef ik je in last, om je in persoon naar Batârâ HENprÁ te be- 
„geven, en hem met mijn verlangen bekend te maken; of hij het toestaat of 
„niet, dat doet er met toe; ik vraag zijn oudste dochter tot mijn wettige vrouw. 
„Als hij mij haar met geeft op een vriendschappelijke wijze, dan zal ik haar 
„vragen door den oorlog, ik zal het paleis van Batâràä ENDrÂ verdelgen 
„en tot een puinhoop verbranden, en al de Nimfen in EnprÂ’s gewesten zal 
„ik wegvoeren en naar Kiskëndâ medenemen. Ik zal de wereld geheel on: 
„derste boven keeren, de verblijven van ÉNprAÂ zal ik herscheppen in Kis- 
„kendâ, en Kiskëndâ in den hemel van ËnprÂ. Dat zal waarlijk geschie- 
„den! Je moet nog heden vertrekken! daar je zending vooreerst nog vriend= 
„schappelijk is, moet je geen gevolg medenemen, maar ik zeg je: wees op je 
„hoede !” 
De Patih nam de zending op zich, en ging uit het paleis. Toen hij bui- 
„ten gekomen was, vloog hij pijlsnel in de lucht als een berg, die het lmcht- 
ruim doorklieft. Schrikwekkend was zijn vaart, zijn fraaie kleeding werd door 
de zon beschenen, en schitterde in de lucht maar alle zijden, en zijn hoornen, 
beide aan de punten met gouden kokers versierd, geleken op twee bliksem- 
stralen, die zich vereenigden, of op twee zonnen. 
Toen hij in de grens-gewesten van ÉnprÂ’s hemel gardes was, kwamen 
de Goden, die daarop de grenzen woonden, in opschudding, de vrouwen ver- 
huisden, en de mannen stelden zich met hun krijgstoerusting in gereedheid. Zij 
„hielden hem aan, en vroegen hem: „well wat voor Boetà ben jij, dat je zoo 
„maar met lijf en ziel ten hemel vaart, en hier maar zoo eensklaps komt aan- 
