CEXXUD 
24. 
25. 
26. 
27. 
28. 
29. 
30. 
8 
82. 
88. 
— 109 — 
„len overstroomen; al de Boetâ’s van Kisköndâ zullen komen, en deze 
„gewesten als met lava overdekken, in den oorlog zullen zij lijken op lijken 
„hoopen!” 
Toen LúmsorsoerÂ heên gegaan was, zeide Batârâ ÉnprÂ tot de Goden: 
„wat raadt gij nu aan? de Boetâ van Kisk&ndâ zal zeker tegen deze ge- 
„westen optrekken; wat is in den oorlog het beste: dat wij bij hem komen, 
„of dat hij hier bij ons komt?” 
De Goden gaven dezen raad: „als het zoover mogt komen, dat hij tegen 
„deze oorden optrekt, zal dat groot onheil veroorzaken, en zullen de grens- 
„gewesten zeker vernield worden. Daarom willen wij liever tegen hem op- 
„trekken, dan hebben wij meer ruimte om te vechten, en achter ons is dan 
„alles in de beste orde.” 
Batârâ EnprÂ hernam: „welnu, als ge mij dat raadt, en meent dat het 
„beter istegen hem optetrekken, maakt U dan spoedig allen met Uw krijgs- 
„toerusting gereed, om naar Kiskëndâ opterukken! Ik zal zelf (mede) gaan, 
„want MaësÂsorrÂ van Kisköéndâ is in den oorlog buitengemeen krachtig, 
„en al zijn Legerhoofden zijn alom bekend als sterke oorlogshelden. Eerst 
„moet de voorhoede uitrukken, opdat de Boetâ's van Kisköndàâ hier niet 
„het eerst komen, want het zou een groot onheil zijn, als die Boetâ’s hier 
„kwamen, en alles hier in rep en roer bragten.” 
Na deze woorden ging Batâräâ ÚnprÂ in zijn paleis. De Goden trokken 
spoedig hun wapenrusting aan, en waren allen gereed op hun verschillende 
middelen van vervoer, als wagens, paarden of ohifanten. De voorhoede rukte 
uit onder het luid geklank der krijgsmuziek. Spoedig na hen volgden al de 
voorname Goden in ontelbare menigte, elke God, die het bevel voerde, bij 
zijn eigen afdeeling en met zijn veldteekens, als groote en kleine vaandels en 
vlaggen. Flan toerusting tot den strijd was volledig, zij waren gewapend met 
nanggâlâ’s, parasoe's, koentä’s, tjäkrâ's, moesälâ’'s en limpoeng’s. 
Zij leverden, even als een groote berg van vuur, een vuurrood schouwspel, B a- 
tärâ ÚnprAÂ reed achteraan op zijn wagen, die schitterde van edelgesteenten. 
Hij werd omstuwd door een digt opeen gedrongen gevolg van een ten strijde ge- 
wapende keurbende van Goden. In ’t midden was de lucht verduisterd door 
de menigte van Goden, die onder BatârÂâ EÉnprÂ stonden, de duisternis 
strekte zich ver in de lengte als een wolk uit. Hun kleeding was van ver- 
schillende kleuren. Hierbij voegden zieh de stralen der zon, wier schittering 
gich weêrkaatste in de flikkering der blanke wapenen. Zij geleken een wolk, 
