CKXXIN) 
20. 
21. 
22. 
23. 
24. 
— 112 — 
zij gebruikten bij beurten de gädâ’s en dendáäs, en vermeagden elkanders 
tjâkrä’s en tjandrâsâ's; de sarampang’ s schenen levendig op en neêr 
te dansen, en de pijlen geleken een digten regen met weerlicht en bliksem. 
De Boetäâ’s merkten niet, dat zij in het front verminderden van aantal, daar 
zij van achteren opgedrongen werden: als er tienduizend sneuvelden, kwamen 
er honderdduizend anderen, en als die honderdduizend sneuvelden, kwam er 
één millioen Boetä’s van achteren aan, sneuvelden die millioen, dan kwa- 
men er tien millioen, als die tien millioen sneuvelden, kwamen er honderd 
millioen van achteren aanzetten, na den dood van die honderd millioen, ver- 
schenen er duizend millioen. Nog kwamen er steeds als een nevel achteraan, 
van de bergen, uit de bosschen, van de berghellingen en ravijnen, in digte 
drommen en groote menigte kwamen zij daar aansuizen met groot gedruisch 
en vreeselijk geraas. De komst van de verschillende Boetäà’s ging gepaard 
met een storm, zij vielen als wanhopigen aan. Maar de Goden bleven palin 
den strijd, hoewel men op hen inliep, bleven zij standvastig. Toen echter de 
Boetä’s voortgingen met opdringen en worstelen, en onophoudelijk aanhiel- 
den en volhardden in den strijd, hielden de Goden van Batârâ ÉnprÂ den 
strijd niet langer uit; van Boetâ’s overstroomd, werden zij van alle zijden 
in het naauw gebragt, en onder lijken. begraven. Van achteren, van de reg- 
25. 
26. 
27. 
28. 
ter- en linker-zijde kwamen (de vijanden) in menigte als wanhopigen aan- 
vallen, 
De Goden werden verlegen, ontsteld en verschrikt door de vervolging van 
den vijand; zij die staan bleven, werden door de menigte omringd, vielen neèêr 
en bleven bezwijmd op den grond liggen, en als zij dan weer opstonden, 
maakten zij zich weg in de lucht. De slagorde van ’t Godenleger van Ba- 
tarä ÉNDRÂ was verbroken; vervolgd en nagezet door den vijand, vlugtten 
zij en verdwaalden, keerden terug, liepen rond, draaiden en wendden zich 
om, verscholen zich voor de Boetâ’s, of sloten zich aaneen. 
Batârâ ÉnprÂ dit ziende, werd uiterst verwoed, en gaf last aan de 
Hoofd-goden, om gezamenlijk den kans te herstellen, en hun leger, dat ge- 
heel overdekt was van vijanden, te helpen. Toen schoten zij hun voortref- 
felijke, met wondermagt en bovennatuurlijke eigenschappen voorziene wapens 
af, sommige Goden schoten hun trisoelâ’s af, en dan kwamen er honderddui- 
zend van die wapens uit, of hun koentâ’s, die bij millioenen verschenen. 
Anderen (deden evenzoo) met hun nanggâlâ’s, piling’s, tjäkrä's en 
tjandrâsâ’s, waarmede zij onder een zacht gedruisch den vijaad in t 
Es 
