— 116 — 
(XIV) 22.t8 getroffen, en viel met een vaart op een afstand neder. Opstaande viel hij 
23. 
24. 
26. 
28. 
30. 
uiterst verwoed aan, en mikte met zijn limpoeng, maar Batârâ ÉnprÂ was 
op zijn hoede en ontweek het wapen, zijn wagen werd getroffen, en viel in 
splinters op den grond. 
Toen de Goden zagen, dat Batârâ ÊnprÂ de minste was in den strijd, 
met Koning MaësÄsorrÂ, ontweken zij vol angst (het gevecht) en verlieten 
hun vijanden. Zij die nog waren blijven worstelen, verlieten hun partij, eu 
vlogen weg in de lucht. De Boetàâ’s gaven nu een luid geschreeuw, en wil- 
den hen vervolgen, maar werden daarin weêrhouden door hun Patih, die 
hen gelastte zich eerst in orde te scharen, daar het leger zoo geleden had, 
en daarop schaarden zij zich weder in behoorlijke orde. 
Batârâ EnprÂ, die (tot nu toe) de minste in den strijd geweest was, 
legde spoedig zijn alleruitmuntendste wapen, de bramasträ, den koning des 
vuurs, aan, het wapen schoot donderend van de hoog, en er kwamen bergen 
‚van vuur uit, die geleken op vloeijende lavastroomen,en in hoopen bij elkan- 
der ronddraaiden; tevens vergezelde een stormwind het uitschietende vuur, 
zoodat brandde en flikkerde, zich in de lucht verhief, en, zijn vlammen 
overal verspreidende, de Boetä's vernielde. De bergen van vuur kwamen 
in menigte aanzetten, en van achteren kwamen er nog steeds bergen van 
vuur aanrollen. De Boetà’s werden daardoor verdelgd, veraield en verdwe- 
nen, geen een van hen bleef ongedeerd van het vuur. Ook de Legerhoofden 
kwamen om en werden vermietigd; de Patih LömrorsomRÁ werd doodge- 
schroeid, en verging met zijn geheele leger tot asch. 
Alleen de Koning MaësÂsorrÂ met DysÁrÄsorrÂ bleef ongedeerd van het 
vuur, hij brulde verwoed, zwaaide zijn limpoeng en brulde en schreeuw- 
de midden in het brandende vuur tegen zijn vijand. Batârâ ÚÛnprÂ was 
hoogst verblijd, toen hij de uitwerking van zijn allervoortreffelijkste wapen, 
de bramastrá, zag, daar toch tien millioen Boetàâ’s daardoor totaal ver- 
delgd waren, en alleen de Koning met DyÁrÄsorrÂ door het vuur niet ge- 
deerd waren. Hij dacht, dat het nu niets zoude beteekenen, daar alleen de Koning 
overbleef, en gaf last aan de Goden om gezamenlijk aan te vallen; (,Wel- 
aan!” sprak hij, „de vijand) zal toch zeker geen honderdduizend levens bebben! 
„Niemand is er overgebleven, dan alleen de Koning met de persoon, waar 
„hij op rijdt! Overstelpt hem maar met pijlen, dan zal hij zeker omkomen!” 
Daarop schoten de Goden gelijktijdig een groote menigte pijlen af, dochg een 
een wondde den Koning MaësÂsormÂ en DuArÂsoprÂ. De Goden putten zich 
