(XXXV) 
8l. 
KKXNL 1. 
— 17 — 
op allerlei manieren uit in hun pogingen om den Boetâ-vorst te dooden, 
maar deze bleef ongewond, en als hij van zijn kant wederstand bood, wierp 
hij hen met de limpoeng, werden zij ver weggeslingerd, en vielen zij bezwijmd 
neder. _ 
De Goden waren bedrukt en verlegen, en deelden aan Batärâ Énpr4 
mede, dat zij met den strijd geen voordeelen meer behaalden, dat het beter 
was eerst terug te keeren, en men niet overhaast mogt te werk gaan, daar zij 
te zeer vermoeid waren. „Morgen, zeiden zij, „morgen, Heer! zullen wij den 
„strijd hervatten! er is maar één persoon van de vijanden overgebleven, en 
„die zal niet zoo moeielijk zijn te overwinnen, al had hij ook een koperen 
„huid, spieren van metaal, beenderen van Perzisch ijzer en merg van lood, 
. „Wij moeten het vechten echter maar volhouden, en dat geen enkelen dag 
„staken. Al blijven MaësÁsorrÂ en DyjârÂsorrÁ ook ongeschonden van huid, 
„als zij door pylen overstelpt worden, zullen zij zeker «verbrijzeld en ver- 
„nietigd worden.” 
Toen Batârâ ÚnprÂ hen zoo hoorde spreken, werd hij smartelijk getrof- 
‚fen, maar bij deed, zooals zij voorgesteld hadden, en gaf last aan al de Go- 
den, om terug te trekken. Zij gingen met hun allen uit de spelonk van Kis- 
köndàä, en keerden naar de verblijven van Batärà ENDrÂ terug; ook sloten 
zij den ingang daartoe geheel en al toe met den steen, die voor buitenpoort 
diende. | 
MaësÁsorrÂ, die met -DjÂrÄsorrÂ midden op het slagveld bleef, was hoogst 
bedroefd, omdat zijn leger geheel vernield was, en zijn Patih en al zijn Le- 
gerhoofden zonder witzondering allen omgekomen waren. MaësÂsorrÂ wist niet, 
wat hij doen moest, en verkropte, even als DsÁrÂsoerÂ, zijn spijt, daar hij de 
‚Goden wel vervolgen wilde naar den hemel van Batârâ Enprâ, doch daar- 
toe van groote vermoeidheid en slaperigheid niet in staat was. De Koning 
keerde dus weder met DyÁrÄsorRrÁ in de spelonk terug, en wilde den volgen- 
den morgen den hemel van ENDRÂ te beklimmen, om den ondergang van zijn 
„leger te wreken, door de verdelging van alle Goden. In de spelonk komen- 
de, vielen MaësÂsorrÂ en DyÄrÁásorrÂ dadelijk van vermoeidheid en groote 
slaaplust in slaap. 
Toen Batârâ ÉnprÂ in zijn verblijven gekomen was, bragt hij aanstonds 
een leger onder de wapens, dat bestond uit witgelezene Goden. Toen dit den 
volgenden morgen gereed stond, rukte het wederom wt naar Kink&ëndâ, 
„Batârâ ÚnprÂ bleef aan het hoofd. Zij reden echter niet op rijtuigen, want 
