XXX 
14. 
15. 
16. 
18. 
JUS. 
— 119 — 
HOOEFDSTUÊK XX X VW 
Soegriwa strijdt mel Maësasoera. 
Batârâ ÉNprÂ was hoogst bekommerd, omdat al het strijden hun niets 
gebaat hed. Eens had hij zich (wederom) aan den strijd onttrokken, en over- 
legde hij met zijn ondergeschikte Goden, hoe zij aan den strijd een einde 
zoude maken, en zocht hij naar den persoon, die een waardige tegenpartij 
van MaösÁsorrÂ zoude zijn; hij stelde op raad van de Goden een belooning 
op de overwinning, en loofde Dèwi TÁrÁ daartoe uit. 
Omstreeks dezen tijd hoorde Batârà Én DRA, dat de zoons van GorÂMÂ, 
SOEGRIWÁ en SorsaLI, door strenge boete onverwinnelijk waren geworden, en 
dat Koning DÂsÄmorKÂ van Alënkà voor hen had moeten onderdoen, toen 
hij (door SorBaur) zóó aangegrepen was, dat hij zich niet verroeren kon. Daar- 
om hield hij zich verzekerd, dat alleen SorBarr een waardige partij voor Maé- 
sÂsOERÂ zoude zijn. Batârâ HEnprÂ vertrok, en ging naar de plaats, waar 
SOEBALI en SOEGRIWÂ boete deden. Zij waren juist aan het bidden, en schrik- 
ten, toen zij een aanzienlijke Godheid zagen. Aanstonds staakten zijn hun ge- 
beden, lieten zich van hun zitplaatsen glijden, en gingen in een gebogen hou- 
ding op den grond zitten. 
Batârâ ÉnprÂ sprak: „wel, SorBALr en SorariwÂ!l gij moet weten, dat ik 
‚„Batârâ ENDrÂ ben, en dat ik Uw hulp inroep! Ik heb namelijk een vijand in 
„den Boetâ-vorst van Kisk&ndà, met name MaësÄsorrÂ; als ge mij belooft 
„dien te verdelgen, dan zult ge, tot belooming voor zijn dood en voor den dood 
„van DjÂrÂsorrÁ, van mij een Nimf tot een vrouw bekomen, en wel mijn ei- 
„gen dochter TárÂ. Van zijn leger is er geen enkel man overgebleven, ik 
„heb het tot den laatsten man toe door vuur vernield, het is alleen de Ko- 
„hing (met zijn Leger-aanvoerder) die niet gedood is.” 
SorBALT hoorde dit met groote blijdschap, maakte een sömbah en ant- 
woordde: „groote God! dag en nacht willen wij voor de Goden werkzaam 
„Zijn, want het eenige doel, dat wij met ons boete doen beoogen, is: 
„bekwaam te worden, om alle snoodheid te vernietigen. Hoe moeijelijk het ook 
„moge zijn, die onruststokende Boetä’s, die de Goden durven aan te ran- 
„den, ten onder te brengen, (ik verzeker u:) voordat de Boetâ-vorst van de 
„spelonk Kisk&ndâ gestorven is, is hij al zoo goed als gesneuveld, en door 
