— 120 — 
CKXXND 20.,„mijn hand getroffen. Waarlijk wij zouden wel nuttelooze apen zijn, als wij 
21. 
Ed 
„alle vijanden der Goden niet konden vernietigen 
„Welnu”, antwoordde Batâràä ÉNDrÂ, „’t is goed, SorBaLi! voldoe dan 
„maar spoedig, aan uw belofte! Wanneer MaësÁsorrÂ en DJArasorra gedood 
„zijn, zal ik zeker mijn woord gestand doen, en u mijn dochter TÄRÁ tot 
„vrouw geven.” 
Daarop verdween Batârâ EnprÂ, en keerde naar zijn verblijf terug. 
SORBALI zeide toen: „kom, SonarrwÂ! laten wij gaauw Kiskëndâ gaan ver- 
„woesten, want die onrust stokende Boetâ, die den hemel durft aan te randen, 
‘ „verdient om te komen in den strijd. Wij moeten niet voor hem wijken.” 
XXXL 
„Dat is goed, broer! (antwoordde SorparrwÂ)! wij moeten niet talmen met den 
„strijd, maar het werk, dat de Goden ons opdragen, aanvaarden. Als het eens 
„mogt tegenloopen, wil ik liever in den strijd sterven, dan zonder nut te 
„doen op aarde te blijven leven. Het zou jammer zijn, als de belooning van 
„Batärâ ENprÁ, het puikje der Nimfen, Dèwi TÄRrÁ, ons ontging, wie het 
„dan ook moge gelukken, mij of u! Kom, broer! haast ul” Daarop vlogen 
. SoeBAm en SorGrIwÂ door de lucht. Hun glimmende haren schitterden als 
de bliksem, terwijl stormwinden en onweder donderden en bulderden, en dwa- 
„lende warrelwinden suisden. Door hun wondermagt gmgen SOrBAII en SOEGRI- 
wÂ met snelheid door de lucht, en in een oogenblik bevonden zij zich boven 
de spelonk Kisköndâ. Toen zij nedergestreken waren en stil Helden, za- 
gen zij den ingang van een vreeselijk duistere spelonk, zijnde een hol gat, 
waarin de wind suisde. SorBarr zeide: ‚nu, SoreriwÂ! hoe denk je er 
„over? (wat moeten wij doen) opdat wij dadelijk met MaësÄsorrÂ in ’t 
. „gevecht komen?” SorariwÂ antwoordde: „het beste is, dat wij trachten 
„hem uit het hol te krijgen; bij hem naar binnen te gaan, is gevaarlijk, want 
„het is er erg donker. Kom, broer! hou je wat op zij, ik zal hem eerst aan- 
. „vallen, en wacht dat bedaard af! Kom mij maar niet dadelijk te hulp, als 
„ik je hulp nog piet gevraagd heb! laat ons met ons beiden alleen!” „Goed! 
(antwoordde SorBALI,) „maar wees op je hoede.” 
SOEBALI ging nu op een afstand staan. SorariwÂ stelde zich in positie, en 
„schreeuwde zoo verwoed, dat het geluid de lucht vervulde, en op een schrik- 
wekkende wijze in de spelonk klonk. Koning MaësÂsorrÂ werd uiterst ver- 
woed, en meende, dat de Goden uit den hemel gekomen waren, die zoo 
bromden en bulderden, dat de aarde er van schudde en beefde. Hij trad 
‚naar buiten,zittende op DJÂrÂsoprÂ. Als de zon, die zich pas halverwege 
