CKD 
10. 
IL. 
12. 
4. 
15. 
16. 
17 
18. 
LGL 
— Ml — 
boven de bergen verheft, sehitterde de glans van zijn rijkelijk versierden hoed, 
die vele verblindende straalbundels witschaot, zijn lange hoornen staken voor 
een deel in gouden kokers, waren glad gewreven, glimmend en glinsterend 
gemaakt, en schenen omringd te zijn van bliksems, wier stralen elkander in 
zijn aangezigt ontmoetten. Zijn borst was prachtig versierd met diamanten, 
het was of de zon nedergevallen was, en zich op zijn borst had geplant. 
De schittering daarvan vereenigde zich met de stralen van zijn oogen, die op 
twee zonnen in den gloed van ’t middaguur geleken. 
sÂrÄsoerÂ was fraai uitgedost. Zijn ruige, aan elkander klevende nekha- 
ren geleken op knevels met goud doorvlochten en met franjes voorzien, waar- 
tusschen men edelgesteeuten bevestigd had. Hij droeg een driedubbel borst- 
schild, dat schitterde als de bliksem. Zijn staart was opgerold, en sierlijk ge- 
‚tooid. Als een berg, onder edelgesteenten verscholen, zóó verblindend. schit- 
terde hij. 
Koning MaësâsonrÂ zette DyÂräsonrÂ in beweging, plaatste hem dwars 
of schuins, en deed hem heen en weder bewegen, zelf zwaaide hij een badämà, 
op een ijzmgwekkende wijze. SomnerrwÁ hem ziende, schreeuwde hem dreig- 
dende toe: „Welaan, doe je best nu eens, ik ben de helper van Batârä 
„ENDRÁ, en heet SorarIwÂ, ik ben zeer sterk in den strijd, de zoon van Go. 
„TÂMÁ, moedig, dapper, en veel vermogend. Jij bent een woedende, gemeene 
„Boetä, die de Goden aaurandt, uitvaagsel der aarde!” 
Koning MaësÂsonrÁ ziende, dat zijn vijand niemand anders was dan één 
enkele aap, schaterde het uit (en riep): „Wel, dat is toch alte erg! Batârâ EnprÂ 
„weet zeker geen raad meer, en nu stelt hij, naar ’t schijnt, een aap tot de 
„tegenpartij van iemand, als ik ben! een heel wonderlijke promotie! Wat 
„krachten heeft die om te strijden? Welaan, aap! ontvang mijn badámâ'!” 
Toen wierp hij zijn badâ mâ naar hem, maar SorarIwÂ sprong snel op, greep 
een talboom om die als paloe te gebruiken, trok dien wit den grond, 
viel wild op hem aan, en sloeg naar hem. MaësÁsonrá weerde hem af met 
de koentàâ, zoodat SonarrwÂ met een schreeuw op een afstand nederviel. 
SouGRIWÄ stelde zich in’ positie, deed een hevig verwoed geschreeuw 
hooren, zette een barsch gezigt, en kuarsetandde op een huivering wekken- 
de wijze. Hij staarde hem aan, terwijl zijn oogen schitterden als de zon, met 
een norsch, boosaardig, strak gezigt, zijn gelaat zwol op, zijn slagtanden schit- 
terden vreeselijk. Zijn armen en beenen bewegende, deed hij een regen van 
steenen ontstaan, die donderend op MaësÄsorrÁ nedervielen. Met zijn staart 
16 
