CMI 
20. 
2]. 
22. 
23. 
24. 
26. 
29. 
80. 
Og en 
velde hij groote boomen, die hij naar hem wierp, onder ’t werpen al heen en 
weder zwiepende en slaande. Hij wierp die regt in de hoogte en in de rond- 
te. Al digter en digter vielen de boomen en steenen donderend neder, zij 
lieten MaësÂsorrÂ geen tijd, om zich te verweren. Hij stond daar alleen in 
t midden vau strijdperk. Toen viel DsÂrâsorrÂ aan, doch SorerrwÂ ontweek 
hem, sprong im eens in de lucht, daalde plotseling neder, en gaf MaêsÄsorrÂ 
een slag, dat zijn nek omgedraaid werd, hij sloeg hem aanhoudend, en her- 
haalde keeren. MaêsÄsorrÂ schudde zijn hoofd van pijn, sloeg met de tom&â- 
râ naar SopariwÂ, die op zij naar zijn linkerkant vloog; op nieuw naar hem 
slaande, weerde SoreriwÂ de slag met zijn hand af, deed een sprong en buk- 
te zich naar zijn regterzijde, MaësÁsonrÂ sloeg met de knods naar hem, maar 
SorGrIwÁ pareerde hem van ter zijde. Toen viel hij daarmede zwaaijende op 
hem aan, doch SoreriwÂ vloog van zijn plaats, en sloeg hem van achteren. 
Koning MaësÁsorrÂ werd moedeloos, want hij had geen tijd om zich te 
verweren, daar zijn vijand zoo gaauw, vlug, en gezwind, zoo vaardig en snel 
in zijn bewegingen was als de bliksem. Als hij hem aangreep, ontglipte of 
ontgleed hij hem door zijn wilde bewegingen. De Goden wenschten Sorertr- 
wÂ juichend geluk, en deden welriekende geuren regenen, uitroepende: „tri- 
„umf, triumf! SorerrwÂ behaalt de overwinning in den strijd! hij is waarlijk 
„een held!” SorBarr zag met groot genoegen zijn strijdenden broeder 
hoe hij op zijn gemak, vlug en kij der hand was, en juist van genoegzame 
krachten. Dit stak MaöësAsoprÂ, het voerde zijn gramschap ten top, dat de 
Goden zijn vijand toejuichten. HEensklaps greep hij zijn limpoeng, gaf 
SorGrIwÂ daarmede een slag, zoodat hij weggeslingerd werd, voor zijn broe- 
der nederviel en liggen bleef. 
SoEBALL werd verschrikt, toen hij hem zag, nam hem in volkomen bewus- 
„teloozen toestand op, en weende over hem. MaësâsorrÂ ziende, dat zijn vij- 
and door den slag met de limpoeng was medegevoerd, dacht, dat hij dood 
was, en ging weder in de spelonk, waar hij van vermoeidheid door den lang- 
durigen strijd in slaap viel. 
SorerIwÂ, uit zijn bewusteloozen toestand bijkomende, vroeg zeer verlegen, 
waar zijn vijand was. SorBArr antwoordde: „die is „weêr in de spelonk 
„gegaan, hij meent misschien, dat je dood bent. Kom aan, ben je nog in 
„staat, om weêr te vechten?” Waarop SonarrwÂ zeide: „neen, broer! ik kan 
„niet meer! Hij is mij waarlijk al te magtig!” ‚‚Nu,” hernam SouBAur 
vriendelijk, „dan moet je maar hier buiten blijven, ik wil bij hem in 
ne 
