CAAXVID 
KXXVIIL 2. 
2. 
10. 
— 123 — 
„de spelonk gaan em wil zien, hoe de spelonk van binnen ingerigt is. Maar 
„pas op mijn bevelen: je moet je van den ingang niet verwijderen.” 
Toen zij tot even buiten den ingang van de spelonk genaderd waren, zei- 
de SorBáur: „nu, broer! hier moet je maar achterblijven! maar onthoud wat 
„ik je zeg! ga hier niet van daan! Aan de rivier, bier in de spelonk, kun 
„je zien, of ik deu strijd verloren of gewonnen heb: als er rood bloed in de 
„bedding stroomt, dan zijn MaësÂsorrÂ en DjÂrásorrá gedood, en spoedig 
. „moet je mij dan in de spelonk volgen. Als er wit bloed in de bedding 
„stroomt, dan ben ik gesneuveld, en moet je maar gaauw vlugten.” Sorakrr- 
wÂ beloofde dit, en zeide: „nu goed! vertrouw maar op mij!” 
HOCEDS UK X XxX V LL. 
Soebali overwint Waësascera. 
SORBALI sprong in eens binnen in de spelonk, kroop op handen en voeten 
tegen den stroom van de rivier op, en tastte in de dikste duisternis rond, 
met de bezwaren van een moejjelijken weg en van puntige spitse rotsen kam- 
pende. Toen hij een poos voortgekropen, en de duisternis voorbijgekomen 
. was, zag hij bij het doorbreken van het licht een stad, die gebouwd was van 
marmer; een groote poort van zwarte steenen, met gebeeldhouwd lofwerk ver- 
sierd, stak daarboven uit, de deur van fijn verguld koper stond open. 
SorBALI was verbaasd, toen hij de structuur van het paleis van binnen zag, 
met al de voorwerpen, die uit steen gehouwen en versierd waren met edelge- 
steenten, en rijn van diamanten; wilde dieren en vogels waren in steen ge- 
‚„ beeldhouwd, met een soort van glazuursel versierd, en naar de kleur van 
vel of vederen blaauw, rood of groen geverwd. Ontelbaar waren de sieraden 
binnen de spelonk. In de kraton waren de huizen gebouwd van gouden sta= 
‚ven als planken, en de vloer was van blank zilver. De bovenste spits van de 
poort bij de sitinggil geleek een zon, en was versierd met een allerprach - 
tigsten steen, die uit den hemel afkomstig was, zoo groot als een aarden pot, 
waarin wen water bewaart, en wier vlammende glans de spelonk van binnen 
verlichtte. SorBaArr naderde de kraton spoedig, en ontmoette er vele vrou- 
welijke Boetâ’s; mannen waren er echter niet, want die waren allen in den 
strijd tegen de Goden omgekomen. De vrouwen zeiden lachende tegen elkan- 
der: „kijk eens, wat is dat voor een beest met glimmende haren, met een 
