CKKAVIID 
1. 
12e 
18. 
14. 
16. 
1/5 
159: 
% 
— 124 — 
„donkerbruine kleur over zijn geheele lichaam, en met zijn lang uitgestrekte 
„staart? Het ziet er uit als een aap, die men maar zoo eensklaps in de 
„„kleêren gestoken heeft, met zijn slippen, halsketting, en allerlei armbanden.” 
Sorgaur glimlachte bij zich zelven, toen hij dit hoorde. In ’t paleis komen- 
de, hoorde hij iemand met een vreeselijk geluid, als vau den donder, ron- 
ken. Hij klom eenige trappen op, stak zijn hoofd voormt, en zag MaësÂsor- 
RÂ liggen, slapende op zijn zetel, en DjarásoerÂ sliep niet ver van hem 
aan zijn voeten. Zij zagen er inderdaad vreeselijk uit. Acht vrouwen ston- 
den regts en links van hem met waaijers te waaijen. SorBArr dacht bij zich 
zelven: „als ik hem nu doodde, zou het een schande voor mij zijn; iemand 
„in den slaap te dooden, is niet de handeling van een braven held. Het is 
„dus beter, dat ik hem wakker maak.” 
Daarop ging hij buiten naar het plein, zette zich voor het paleis in 
positie, en stootte een luid klinkend geschreeuw uit, waardoor de spelonk van 
binnen schudde en waggelde. Vele vrouwelijke Boetâ’s vielen flaauw, toen 
het oorverdoovend geluid haar ooren trof. Koning MaësÂsorrÂ viel verschrikt 
van zijn zetel, en DyÂrásorrÂ werd van zijn plaats geslingerd. Hij stond vol 
. gramschap en wrevel op. MaësÂsorRrÁ zag verder, dat er op het plein een aap 
stond, die dat donderend geluid maakte. DjÁrÂsorrÂ stormde op hem af, op 
een verschrikkelijke wijze zijn mond opensperrende en schreeuwende. SorBAur 
bleef staan, maar was op zijn hoede; juist toen hij zoude aangevallen worden 
sloeg hij hem met zijn hand het aangezigt te morsel, zoodat de hersens hem 
wit het hoofd spatten in fijne korrels, en hij als een lijk ter aarde plofte. 
MaësÂsorRÂ werd om den dood van DjÁrÂsorrÂ hoogst verwoed, hij viel, 
aan, en met zijn limpoeng omhoog zwaayjende, riep hij: „hei, jij ge- 
„meene valsche aap, die er van houdt om Boetâ’s om te brengen! ont- 
„vang mijn limpoeng.” Hij wierp zijn limpoeng naar Sorsarr, het wa- 
„pen kwam bonsend op zijn borst neder, en werd verbrijzeld zonder hem te 
wonden. Toen sprong SorBAur plotseling op MaësÂsorrÂÁ af, greep hem aan en 
draaide hem boven zijn hoofd rond, alsof hij een bos stroo was, zonder dat 
het voor zijn armen te zwaar was. Hij sloeg hem als een wajang-pop heen 
en weder, zoodat zijn gansche lichaam verbrijzelde, zijn gebeente als stof uit- 
een viel en zijn lichaam verging tot kleine stukjes als sprinkhanen, te klein 
om aan te vatten. 
Toen werd DyÂrâsorrÂ levend, en deed een aanval, zoodat Sorsaur achter- 
20. over tuimelde, hij ging op hem staan, terwijl hij op den grond lag, kaauwde 
