(MAV 
29. 
30 
3l. 
86. 
37. 
88. 
„zeer veel leed. Hij antwoordde minzaam: ‚nu 
— 126 — 
de, dat zijn broeder SoreBarr in den strijd omgekomen was, en dat de (vloei- 
stoffen van zijn lijk) zich vermengden met die van MaësäsorrÂ, zooals hij 
opmaakte uit het roode bloed, dat zich met de witte stroom vermengde. Hij 
hield het er stellig voor, dat het zoo was, en wist niet, dat de hersens zich 
met bloed vermengd hadden, toen MaöësÄsorrÂ en DyârÂsorrÂ tegen elkan- 
der geslagen waren. IJlings nam SoreriwÂ een rots, zoo groot als een 
padi-schuur, en stopte daarmede den ingang van het hol toe, zoodat de rots 
er voor de helft inging en onbewegelijk vast zat. Hij besloot daarop berigt 
te geven aan Batârâ EnprÂ, dat zijn broeder omgekomen was, even als 
MaêësásorráÁ en DysÄrÄsorrÂ. Hij vloog door de lucht met de snelheid van 
den bliksem, kwam in het verblijf van Batârá ÉnNprÂ aan, en ging regt- 
„streeks naar hem toe. Batârâ ENDprÁ gaf juist audientie aan de Goden, en 
schrikte, toen hij SoreriwÂ zag aankomen. SorariwÂ deelde het berigt mede, 
‚dat MaësÄsorrÂ en DyÂrÂsoErÄ gedood waren, en dat SorBarr in de spelonk 
met hen vechtende ook omgekomen was. Dit berigt deed Batärá ÚnprÂ 
‚ SoreriwÂ! dat is uw geluk, ik 
„wil mijn belofte niet verbreken, mijn belooning valt u nu ten deel; als 
„SoeBALI in ’t leven was, zou hij die naar alle regt gekregen hebben, maar 
„nu hij met zijn vijanden gesneuveld is, valt zij natuurlijk aan u ten deel. 
„want ik heb de hulp van u beiden in geroepen.” 
Daarop nam hij SoreriwÂ mede naar het vrouwenverblijf van den hemel, 
naar den tuin, waar Dèwi TÂrÂ zich bevond. Dit deel van den hemel was 
een zeer fraaie tuin, waarover wij echter niet zullen uitweiden. SorerrwÂ 
werd in het hemelsche vrouwenverblijf vereenigd met Dèwi TÂRrÁ, zij min- 
den elkander met de innigste liefde. 
Doch zwijgen wij er verder van, hoe Raden SorammwÂ de zaligste genoe- 
gens der liefde in den hemel smaakte, en hoe hij zijn echtvriendin lief koos- 
de. Keeren wij terug ngar Raden SorBarr, die nog binnen in de spelonk 
was. 
Na den dood van MaësÁsorrÁ bleef SorBant met hevig verlangen er op 
wachten, dat SorarrwÂ hem achterna zoude komen, maar toen deze na een 
poos niet kwart, morde hij bij zich zelven: „wat mag daar toch wel achter. 
. „Steken, dat hij mij niet dadelijk na komt? ik heb hem toch uitdrukkelijk 
„gezegd: „als er een roode bloedstroom vloeit, moet je mij achterna komen!” 
„en nu komt hij niet! zou hij misschien maar niets doen dan slapen, en miet 
„denken aan mijn bevel?” 
