
On B Ein nae A mee tm heien ad ee Se 
KIK. 1. 
— 127 — 
Toen Sorraur het wachten al te lang duurde, werd hij boos, en ging 
naar den uitgang om buiten te komen. In de duisternis kroop hij langs het 
water, denzelfden weg als vroeger volgende; maar bij de plaats komende, 
waar de opening van de spelonk was, tastte hij in de dikste duisternis rond; 
hij wist niet, dat die met een rots gesloten was, en meende, dat hij ver- 
dwaald was. Hij keerde toen terug, ging langs zijwegen, en kwam aan de 
Semitâ-rivier uit. Hier was Koning MaësÂsourÂ gewoon geweest zich 
„te vermaken. Het was er ingerigt, als in den hemel, vol plantsoen en gouden orna- 
menten en bloemen in groote potten. SorBAr1 zag dit met verbazing, en liep een 
geruimen tijd binnen in den spelonk rond, telkens de wegen tot aan het ein- 
‚de volgende, en overal vond hij gebouwen, die van goud waren opgetrok- 
ken. Het trof hem, dat het paleis in die spelonk fraaijer was, dan die in 
den hemel waren. Zoo liep hij een tijd lang in alle rigtingen door de spe- 
lonk rond, zonder den uitgang te vinden. Toen hij alles onderzocht had, 
‚werd hij boos op zijn broeder SorarrwÂ, en pruttelde bij zich zelven: „%t 
„is toch raar, dat hij mij maar in t geheel niet na komt, zou hij misschien 
„maar niets doen dan slapen en onze afspraak vergeten, of zou hij niet zien, 
„dat er een bloedstroom vloeit? en van overgroote vermoeidheid maar door- 
„slapen ?” 
Hoogst vertoornd trachtte hij nu maar door de rots heen te breken, hij 
zocht boven zijn hoofd naar een plaats, waar de steenen rotswand het dunst 
was, want binnen in de rots was de grond hard, hij bestond geheel mit witte 
mn 
steenen. Toen duwde hij boven zijn hoofd met zijn vuist tegen de bovenwand, 
„zoodat de rotswand verbrijzeld instortte. SorBaur trad nu naar buiten, en 
ging aanstonds naar den ingang van de spelonk, maar daar komende, zag hij 
tot zijn schrik, dat zijn broeder er miet was, en dat de ingang van de spe- 
„lonk met een rots toegestopt was. In gramschap tegen zijn broeder en vol 
spijt sprak hij bij zich zelven: „die SorarrwÂ heeft zeker slechte bedoelingen, 
„en smeedt boosaardige plannen tegen mij, hij wil, dat ik in de spelonk om- 
„kom. Hij is zeker naar den hemel van Batârâ EnprÂ gegaan om dezen te 
„zeggen, dat hij pas uit het gevecht gekomen is, ten einde de Nimf tot be- 
„looning te krijgen. (En dat is nu die zelfde gersoon,) die zoo rein van hart 
„wil zijn als een Heilige, die ijverig bidt en zijn genoegen stelt in het geluk 
„der aarde! Nu hij in verzoeking komt, raakt hij zijn hart kwijt, alsof het 
„door een Boetâ is ingeslikt! Als hij zoo graag die belooning wilde heb- 
„ben, dan had hij toch niet zoo misdadig jegens zijn broeder moeten zijn, en 
