(KEK) 19. 
XL. 
20. 
2 
23. 
23. 
— 129 — 
„en zie, nu komt gij daar aan! Wat verlangt gij nu?” 
SorBArr antwoordde eerbiedig: „dan wensch ik mijn broeder SorerrwÂ te 
„Ontmoeten |” Waarop Batârâ ÉnprÂ zeide: „goed, zooals gij verkiest! het is 
„uw eigen broeder; of hij leeft of dood is, kan mij niet meer schelen.” Hij liet 
SorBALI nu verder gaan naar het hemelsche vrouwen-verblijf. Toen hij dat 
zeer digtbij genaderd was, gloeide zijn aangezigt, zoodat het rookte, en er 
orkanen en onweersvlagen uit te voorschijn kwamen, die loeiden en raasden; 
de hemel kwam daardoor in hevige opschudding, en het vrouwen-paleis werd 
bijna weggeslingerd. 
Hier bevond zich een geliefkoosd dier van Batárà ENDrâ, dat bij de 
poort des hemels wacht hield, namelijk een groote witte olifant. Deze was 
„bovenmate dapper en sterk, en had al eens met Boetâ's gevochten. Hij 
schrikte, toen hij SorBarr, die met zijn donderende stormwinden den hemel 
deed schudden, zag aankomen. Eensklaps snelde hij op een ijzingwekkende 
wijze op hem af. SorBarr zag hem wel, maar was op zijn hoede, „he,” (dacht hij,) 
„wat is dat voor een olifant? ’t schijnt, dat hij op mij afkomt!” Het vreese- 
lijke dier naderde Sorgarr, viel op hem aan, omslingerde hem, trok hem 
naar zich toe, slingerde zijn tromp vast om hem heen, en maakte die met 
een knoop vast; toen wierp hij hem herhaaldelijk op den grond, en sloeg 
‚hem met zijn slagtanden, hij maakte in zijn lichaam deuken, maar wondde hem 
niet. Daarop trapte hij op hem, kneedde hem, en sloeg hem als waschlinnen, 
De Goden, die het aanzagen, meenden, dat SorBAut zeker onder die mishan- 
delingen zoude bezwijken, maar SorBAur voelde zelfs niet den minsten pijn, 
_ Toen hij nu een poos door den olifant vertreden was, greep hij den ohfant met 
26. 
Zie 
1. 
woede aan, en wierp hem tegen den grond te pletter, zoodat zijn lichaam 
geheel vergruiseld werd, en zijn huid in duizend stukken scheurde. De Go- 
den ijsden van het gezigt, en waren bij die woede van SoprBaur volstrekt niet 
op hun gemak, toen de olifant, die anders altijd in strijdkrachten uitgeblonken 
had, maar zoo gemakkelijk gedood werd. Batârâ ÉnprÂ was op het berigt 
hiervan zeer spijtig over den dood van den ohifant. 
Nadat Sorgarr den olifant gedood had, trad hij den hemel binnen, en 
kwam digt bij SoreriwÂ vol drift en woede, met het besluit om voor hem niet 
te wijken. 
SoEBaLI riep hem dreigende toe: „hei, SormeriwÂ! kom spoedig naar bui- 
„ten! hier is SorBArt gekomen. Ontmoet hem, dien jij dood verklaard hebt 1 
„Waar ben je, gemeene aap, aartsschelm! die op je genomen hebt, om de 
11 
