(XL) 
7. 
10. 
Jl 
— 130 — 
„belooning te ontvangen, en de Nimf tot vrouw te nemen. Kom, kom! ver? 
„heug je niet te gaauw over je voorspoed, door je in den hemel aan de lief- 
„de te wijden! Wel aan! neem eens een proefje van mijn gramschap, door 
‚ „eerst met mij te vechten! Als ik eens dood ben, doe daar dan wat je ver- 
„kiest, maar zoo lang ik leef, zal het je wel niet gelukken, zoo schurk: 
„achtig te handelen, en met leugen en bedrog om te gaan. Waar ben je? 
„Wasch je gezigt |” 
SORGRIWÂ schrikte, toen hij dit hoorde, werd ten hoogste met zijn toe- 
stand verlegen, en sprak bij zich zelven: „ik dacht, dat hij, die daar ge- 
„komen is, te gelijk met zijn vijand in den strijd was omgekomen, want hij 
. „heeft gezegd, dat ik dit aan het witte bloed zoude kunnen zien. Hoe zal 
„het nu wel met mij afloopen? want wie is in staat, om tegen hem te strij- 
„den? als hij zijn krachten inspant, zijn zelfs de Goden en de Boetä’s bang 
. „voor de woede van zijn aanval. Al sterft hij ook honderdduizend malen, 
„als hij nog zijn pântjâsond-spreuk heeft, herleeft hij toch weêr. Als ik 
„eens zeer gedwee vergiffenis vroeg! ja dat zou goed zijn, als hij mij wel- 
„willend vergeven wil, maar als hij denkt aan de uitgeloofde Nimf, dan gaat 
„hij ligt zoover, dat hij voor zijn broeder geen hart meer heeft, en mij naar 
„het leven staat. En wat voor een handelwijze zou dat wel zijn, als ik mijn 
„echtgenoote gewillig aan hem overgaf, en zij niet de mijne bleef? op zijn 
„minst zou ik dan niets dan schande dragen op de wereld. Neen, Hever 
„sterven, dan hem mijn vrouw goedsmoeds over te geven! Wie weet of ik 
„hiet magtig genoeg ben, om den toorn van mijn broeder te weêrstaan!” 
„Nadat hij zoo bij zich zelven gesproken had, stond hij op, en haastte zich 
„om te strijden. 
Toen Raden SomorrwÂ buiten gekomen was, hoorde hij zijn broeder al 
meer en meer dreigen, en hem schimpen, hem beleedigen, en op een gemee- 
ne, ruwe manier belasteren en verwijtingen doen. Eindelijk viel SorarrwÂ 
in zwijm, zoodat hij geen kennis droeg van ’t geen om hem gebeurde. Hij 
werd verbijsterd van zinnen, maar ten slotte verdween alle inwendige vrees 
voor zijn broeder. Op een huiveringwekkende wijze raakten zijn zinnen in 
woede om de buitensporige taal vaa zijn broeder SorBaur. 
SorariwÂ viel aan als iemand, die den dood zoekt, onder een schel ge- 
schreeuw. Hij werd opgevangen, en bons! daar vielen zij elkander gelijktijdig 
te lijf. Zij woelden, worstelden en klemden zich om elkander, verwarden 
en slingerden zich om en rond, krabden elkander met hun ijzer-harde na- 
os 
en 
