— 131 — 
(XL) 12. gels, en beten elkander vol moed, met de kinnen digt tegen elkander ge- 
13. 
14. 
15. 
16. 
17. 
18. 
HOE 
20. 
21. 
drukt. Zij liepen roudom elkander, werden handgemeen en dronken van 
strijdwoede, duwden elkander, en verwrongen elkanders leden, al in een kring 
ronddraaijende, ais een windmolentje, of als twee vechtende kapellen, zoo- 
dat het suisde in de lucht. Zij trachten elkander zamen te persen en te 
trekken, en grepen elkander aan om elkander vaneen te scheuren. Zóó span- 
den zij al hun krachten in, en wendden al hun dapperheid aan, daarbij schreeuw - 
den zij op een ijselijke wijze, en zóó sterk, alsof het kolossale dieren waren. 
De Nimfen in den Hemel kwamen in opschudding, toen dit ijzingwek- 
kend geschreeuw tot haar kwam. Batârâ HENDrÂ was ook in 't geheel 
niet op zijn gemak, en sprak bij zich zelven: „hoe zal dat gevecht toch ein- 
„digen? want uiterlijk zijn zij gelijk, en ook mm kracht en dapperheid. Als 
„die strijd in den hemel lang duurde, zou dat voor de Nimfen lastig 
„Zijn, en zeker den toorn van Batârà Gorrop opwekken.” Batâáràä ÉnprÂ 
naderde toen de strijders, en zeide tot hen: „he, gij beide strijders; % 
„is beter dat ge naar beneden daalt en op de aarde vecht. Daar moogt 
„ge elkanders wondermagt meten, al wilt gij, broeders! ook duizend jaren 
„met elkander vechten, ’t is mij wel, zoo veel ge maar wilt; alleen in den 
„hemel moogt ge niet vechten, daar moogt ge geen stoornis verwekken! dan 
„krijgt ge den toorn van Batârâ Gorror op ul” 
Maar zij hoorden de woorden van Batârâ ÚnprÂ niet, in de hevigste ver- 
woedheid en dronken van strijdlust. Zij draaiden elkander om op het plein 
VOONNE vrouwenpaléis, rolden bij beurten voort, omvatten elkander, en 
liepen de een om den ander heen. In het vrouwen-paleis verdwenen de ge- 
bouwen, het plantsoen werd overal gehavend en lag alom door elkander ver- 
ward op den grond. De bloemen in de potten werden verwoest en geheel 
vernield door den hevigen strijd. De poort stortte, door hen getroffen, im 
brokken op den grond, zoodat de edelgesteenten en diamanten zich overal 
verstrooiden, als een regen van sterren. De Nimfen hieven overal een ge- 
schreeuw aan, kwamen in de uiterste verwarring en bewogen zich angstig 
heen en weder. Dèwi TÄrÂ beefde van angst, toen zij dat hevige gevecht 
zag, zij wist niet, op wiens zijde zij het houden zou, daar de strijders volko- 
men op elkander geleken. 
Eindelijk dolf SonariwÂ het onderspit, daar SorBarr op zijn borst staan 
ging, hij kon zich nu niet meer bewegen, van vermoeidheid en volkomene, 
uitputting van krachten. Sorgarr riep: „dat is je loon, schurk van een aap 
