(KLB 
XLI. 
23. 
— 132 — 
‚ „aartsschelm! voel nu, wat ik hd!’ Daarop greep hij SorariwÂ aan, en draai- 
de hem boven zijn hoofd rond; maar toen hij hem wilde nederwerpen, zeide 
SoreriwÂ weenende: „ach, broeder! heb nog een weinig geduld, en werp mij 
„dan neêr, al sterf ik ook, als ik u maar eerst gesproken heb. Gij hebt mij 
„daar uitgescholden en uitgemaakt voor een gemeenen aap en een aartsschurk, 
„maar ’t is volstrekt mijn voornemen niet geweest om verraad te plegen tegen 
„mijn broeder en hem naar ’t leven te staan. Hoor maar eens: ge hebt het 
„mij herhaaldelijk bij het binnengaan in de spelenk gezegd: „als er wit bloed 
„vloeit, zijt gij dood, en als er rood bloed vloeit, is MaësÁsorrÂ dood”; en nu 
9. „vloeide er rood bloed, met wit bloed vermengd. Daarom heb ik toen de 
„spelonk met een rotssteen digt gemaakt. Ik dacht zeker, dat gij met Maësâ. 
„SOERÁ gestorven waart, want de kleur van het bloed, dat (uit de spelonk) 
. „vloeide, was ligtrood of rood met wit vermengd. Hoewel ik een verkeerd 
„berigt aan Batârä EnNprÁ gebragt heb en ronduit zonder omwegen ver- 
„teld heb, dat ge tegelijk met MaêësÂsorrÁ het leven verloren hadt, zoo is 
„het ver van af geweest, dat ik mij zelven de eer van de overwinning in den 
„Strijd zou toegekend hebben, maar Batârá EnprÂ wilde volstrekt een be- 
„looning geven, en schonk die aan mij; en zie! nu zijt gij niet dood, zoo- 
_ „dat ik mij in mijn vermoeden vergist heb! Ik wil het niet loochenen! Straf 
2. 
S. „mij nu maar met den dood. Ge hebt er waarlijk, als mijn ouder broeder, 
„het regt toe, om mij tot in den dood te vervolgen. Welnu, gaauw dan maar! 
„werp mijn lichaam op den grond!” 
Toen SorBAra die woorden van zijn broeder hoorde, was het, of zijn hart 
. doorstoken werd, hij bedacht zich, en toen werd alle toorn als ’t ware wegge- 
vaagd. Hij legde SomarrwÂ zacht neder, omhelsde hem, en sprak weenende: 
‚ „ach, SorarrwÂ, mijn broeder! wat zijn wij toch diep ongelukkig! daar wij steeds 
„door de Goden verzocht worden, en wij steeds met elkander verwisseld. wor- 
„den. Zoolang wij nog niet van onze apegestalte bevrijd zijn, komen wij steeds 
. „in verzoeking! Kom, broeder! laat ons naar Batârâ ENprÂ gaan, en van 
„hem vergeving vragen voor ons beider misdrijf, daar wij zoover gegaan zijn, 
„dat wij in den hemel verwoestingen hebben aangerigt.” 
Toen zij bij Batârâ ÊnprÂ gekomen waren, zag deze tot zijn genoegen, dat 
zij beiden goede vrienden waren. Nadat zij zijn voeten gekust hadden, sprak Sor- 
BALI eerbiedig: „ach, groote Godheid en Heer! Uw zoons zijn zeer misdadig, 
„en ten diepsten ongelukkig, daar zij nog niet van hun ellendige apegedaante 
„verlost zijn. Onze beproeving wordt nog vermeerderd, door dat wij blootstaan 
