ALIID 4 
10. 
1. 
12. 
18. 
14. 
— 1388 — 
‚ werden, de Boetâ's namen in grooten angst en in verwarring voor die vuur- 
wapens de vlugt, en stoven vol schrik uiteen. Op dit gezigt werd DÂsÂmorkÂ 
hoogst verwoed, hij legde zijn baroenastrâ aan, en op het slagveld ont- 
‚stond nu een regen, die zich met donderend geluid verspreidde naar alle kanten. 
Al digter en digter viel het water neder, zonder ophouden voortgolvende, 
bluschte het water het vuur uit. Toen nu het vuur door de waterpijl was 
„vernietigd, keerden al de Boetàä-benden terug, en schaarden zij zich om 
hun Koning. Zij schreeuwden, toen zij het vuur zagen verdwijnen. 
Kouing BÂNÁpourrÂ ging plotseling boven op de bank van zijn wagen staan, 
al zijn dapperen naderden hem,en schoten allerlei buitengemeen vermogende 
. wapens af. Deze vielen op de Boetá’s aan, en daarbij hiet meer an een 
millioen het leven. Van de Boetàâ-hoofden sneuvelden DorrcáreKÂ, T'RTWIGENÂ, 
. SorBÄNGGÄDJÁLÁÂ en SOEMÂNAeGRÂ, allen vertrouwde helden. Hierop steeg Dâ- 
SÂMOEKÀ van zijn draagzetel, en viel met zijn knods in de hand aan. Zijn held- 
haftige vijanden, die op wagens reden, werden geheel verpletterd, en zij, die op 
„olifanten reden, werden verbrijzeld, hun overblijfselen vermengden zich met 
die van de olifanten. Al de Hoofden en Edelen en vele van de Vorsten stierven 
onder zijn knodsslagen, en wentelden zich op hun wagens om, velen stierven in 
t zelfde oogenblik, anderen stierven tegelijk met hun paarden. Het leger van 
de onderworpene Vorsten verstrooide zich, en vlugtte weg zonder dat er één 
man van overbleef. De lijken hoopten zich op ’t slagveld opeen door den 
woedenden aanval van den Boetä-vorst. Het was of Batäàrâà KârÁ van den 
hemel nedergedaald was, en in zijn woede de wereld wilde verslinden en ver- 
delgen. De vijanden lagen overal verstrooid op den grond, of vlugten van ijzing 
en schrik, en verdwenen onder de knodsslagen, als ellendig zwakke dieren in 
‘t gevecht. 
BÁnÂrorrrÂ dit ziende, legde vertoornd zijn boog aan, en schoot er een 
pijl op af. Het vuur vervulde het slagveld en. vloog in de lucht. Toen het nabij 
de Boetâ’s gekomen was, kwamen deze in verwarring, en hun aanvoerders 
bleven aarzelend staan. Nu schoot BÄnÂporerrÂ wederom een voortreffelijke 
pijl af, die DÁsÁmorkÂ den hals doorboorde en zijn keel geheel en al door 
midden sneed. Hij viel op den grond, doch eensklaps herstelde zich de breuk en 
vereenigde zijn hoofd zich weder met zijn lichaam, waarop hij wederom aanviel 
en zijn vijanden verdelgde. BÂnÁrorrrÂ, werd door do samoga getroffen, en 
vloog met zijn vijand in de lucht. DâsÂmorkÂ draaide, op zijn draagzetel zittende, 
de tjandrâsâ rond. BÂNÁrortrÂ zat op zijn poespâkä, legde zijn wapen aan; 
rn dn 
