(ELI) 
XIN. 1 
o 
Ot 
10. 
Aal 
12. 
13. 
14. 
— 142 — 
vlugtten de aanzienlijken in menigte naar den berg Dendákâ. 
Terwijl DâsÂmorkKÁ zijn zetel in het rijk van Ajodvâ gevestigd had, hield 
hij niet op, vergezeld van zijn leger, rond te reizen. 
Nog steeds was hij smoorlijk verliefd en smachtend verlangende naar nie- 
mand anders, dan naar de Prinses Dèwi WripÄwarr, die in t vuur gegaan 
. was. Zij was geplant in zijn nieren, en hing aan de punt van zijn hart. Men 
kon het aan al zijn manieren zien, dat hij haar trachtte te vergeten, maar toch 
vergat hij haar niet, omdat de Panditâ-Vorst Maroprá hem vroeger gezegd 
‚ had, dat zij zich in vier rijken: Magàdà, Maïspati, Mantili en Ajodyâ, 
ophield. Nu bleek hem te Ajodyàä, dat er van de vrouwen in het paleis 
(van Ajodyà) geen één een zweem van haar had, en dat zij op zijn best 
‚ haar dienaressen konden zijn. Dat was de reden, dat Koning DÂsÂmorkÂ niet 
ophield door bosschen en bergen te reizen, ten genoegen van zijn leger en 
„tot troost in zijn droefheid. Doch in plaats van troost te vinden nam zijn 
droefheid al meer en meer toe. 
Terwijl hij zoo reisde door bosschen en bergen, en hij, op zijn draagzetel 
. gezeten, en door een klein getal onderdanen begeleid, in het gebergte onder het 
gebied van Ajodyàâ rondging, zag hij een kluis, die gemaakt was als een 
hofstad, met een fraaie hooge poort van marmer, met beeldhouwwerk: ver- 
„sierd. Ook de muren waren allen van marmer, de boomgaard was nog jong 
en vol plantsoen, dat beladen was met fijne vruchten, de klapperboomen ston- 
‚den sierlijk in een regte lijnen. Bij de bidplaats was eeu vijver, omringd 
van bloemen in groote potten. Dèwi SorkosarsÂ wandelde juist met een 
‚paar bedienden buiten de poort, en plukte bloemen, die langs den kant van 
den weg groeiden. DÂsAmorKÂ kreeg een schrik, toen hij de schoone vrouw 
zag. Hij was (eerst) bedremmeld, uit het veld geslagen en als een doode zon- 
der wonden, en sprak toen: „he, wie mag dat toch wel zijn, is het de vrouw 
„van den eigenaar (van deze kluis)? of is het een Nimf wit den hemel, die 
„voor haar genoegen hier op den berg vertoeft, daar zij zoo buitengemeen 
„schoon is? Haar schoonheid evenaart die van haar, die in *t vuur ging, in 
„gelaatstrekken, zuiveren glans en in fraaijen, zedigen oogopslag; zij is alleen 
„100 vriendelijk niet, maar zij kan toch zeer goed dienen, om mijn liefdevlam 
„te blusschen. Het zou zeer te bejammeren zijn, als die schoone vrouw altijd 
„op den berg bleef. Zij is waardig, als Vorstin gediend te worden in een 
„paleis. Andere paleizen zouden nog voor haar te gering zijn, alleen mijn pa- 
„leis voegt aan die schat van mijn hart. Maar het komt mij voor, dat zij 
