(XLV) 
15. 
16. 
17. 
18. 
KOE 
20. 
22. 
28), 
25. 
26. 
Zil 
— 148 — 
„lijdende is, zij schijnt door te weinig eten en slapen vermagerd van lichaam 
„en verzwakt, haar voorkomen is eerbiedwaardig geworden. Het komt mij 
„voor, dat de onberispelijke glans van deze vrouw is als die van bloemen, 
„wier schoonheid noodwendig vermindert als de hommel er de honig heeft 
„uitgezogen, hoewel de schoonheid of bevalligheid van haar glans nog in ’ 
„oog valt.” 
DâsÁmorkÂ steeg toen spoedig van zijn draagzetel, naderde haar en wilde 
haar iets vragen. Maar toen zij den Boetàä-Vorst zag aankomen, beefde zij 
van hevigen angst, en vlugtte met haar bedienden in den kluis. DÁsá- 
MOEKÁ ging haar achterna. 
De Panditâ RawarmúpsÂ was juist aan het bidden, en schrikte, toen hij 
zijn vrouw zag vlugten. Haastig trad hij naar buiten, en DÄsAmorKÂ ontmoe- 
tende, sprak hij op heftigen toon: „hei Boetàâ! wat doet gij hier in mijn kluis 
„te komen? en wat pleizier hebt gi er aan om op dezen berg rond te reizen? 
„Zie! is het hier op den berg dan zoo mooi? Het is beter, dat gij in de ste- 
„den rondgeat, daar vindt gij al wat u genoegen doet 
DÁsÂMmorkÂ antwoordde op strengen toon: „wel, gij moet weten, Panditâ! 
„dat ik Boetàä-Vorst ben,en heerscher van Alénkä, die het rijk van A jo- 
„„dyà ingenomen heeft. Nu behoort dat rijk dus aan mij: al de bosschen en 
„bergen op het grondgebied van Ajodyä, met al wat daar in is, zijn wer- 
„kelijk rain eigendom! Welnu, Panditâ! ik vraag u dan, wie die uitste- 
„kend schoone vrouw was; ik wilde haar naderen, maar is zij gevlugt; is 
„dat misschien uw vrouw ?” 
De Pandità antwoordde: „ja, dat is mijn vrouw!” waarop DÁsÄmorKÁ 
„hernam: „als dat werkelijk uw vrouw is, welnu, dan vraag ik haar van u. 
„Het moet u niet aan het hart gaan; laat haar aan mij over, dan zal ik u 
„voor haar een van de vrouwen uit het paleis van Ajodyá in de plaats ge- 
„ven; ge kunt kiezen, wie ge wilt. Wie van de Vorsten ook maar een bij- 
„zonder schoone dochter heeft, die u bevalt, die zal ik dadelijk voor u op- 
„eischen, mits gij deze vrouw aan mij afstaat.” 
Toen de Panditâ die taal van den Boetâ-Vorst hoorde, was het of hij 
een slag in zijn aangezigt kreeg; met den vinger dreigende, riep hij hem toe: 
„wel, wel! wat zeg je daar, Boetàâ! schandvlek der aarde! Je wilt maar 
„haar je toehalep, en allerlei slechte streken begaan! Nu vraag je mijn vrouw, 
„maar het is niet waarschijnlijk, dat je haar bekomen zult, zoo ik nog in % 
„leven ben. Op zijn allerminst zal ik je eerst met mijn eigen hand straffen. Hei 
