10. 
HE, 
12, 
18. 
— l44 — 
„Boetâ! je moet wel weten, dat ik de broeder ben van Koning BÂnÂpor- 
„TRÁ, mijn naam is RAWATMEDJÁ. Op zijn minst wacht ik de gevaren van 
„een tweegevecht af.” 
Vol gramschap over die woorden riep DÁsÂmorKÁ: „wel zoo! ik wist niet, 
„dat je de broer waart van BÄnÄrorrrÂ! Dat had ik in ’t geheel niet ge- 
‚ „dacht! Zoo je den dood van je broeder wilt wreken, zul jij, kluizenaars knecht! 
„in je voornemen om met mij te vechten wel niet teleurgesteld worden. Als 
„Jij DÁsÁmorká kunt dooden, dan zullen de zeven lagen der aarde en der 
‚ „lucht u vreezen. En nu, kom aan, kluizenaarsbediende! volbreng je voor- 
„nemens.” 
Daarop greep RAwATMúpJÂ zijn boog, en riep: „wel, wat zou dat voor je 
. „een geluk zijn, als dit wapen jou mistte!” Toen vloog het voortreffelijke wa- 
pen van de boog, en trof DÂsÂmorkÂ, zoodat zijn hoofd van ’t lijf geschoten 
werd, en hij ter aarde stortte. Bensklaps kwam de pântjäàsonàá in werking, 
„en de gescheiden lichaamsdeelen herstelden zich. Verwoed stond DÁsÂmorkKÂ 
op, en wierp zijn samogá af en daar hij tegen een pijl van RAwaArMúpsÂ stoot- 
te, brak deze in stukken. RawarmúpsÂ schoot toen weder een pijl af, met 
‚ bliksemsnelheid trof de pijl zijn doel, en raakte DÄsÁmorkÂ aan de hals, zoo- 
dat hij in twee stukken op de grond viel. Door de kracht van de pântjâ- 
„sonà spreuk herstelde DÁsÁuorkÂ weder. Toen vloog hij in de lucht, en riep 
al dreigende: „wel, kom aan! bezin je goed, RaAwaruïpsÂ! maak je niet te 
„vrolijk, roep je beide ouders maar te hulp! Kom, ontvang mijn neêrval- 
„lende limpoeng. Het zal niet missen, dat jij, ongelukkige Panditâ-knecht! 
„heden sterft” Toen wierp hij zijn limpoeng naar RAWArMEDJÁ, en trof 
‚hem in de borst, zoodat hij op den grond rolde. DäsAmorkÂ zag met genoe- 
gen, dat zijn wapen goed getroffen had; hij streek neder, trok zijn tjandrâsà, 
en wilde daarmede den kluizenaar den hals afsnijden. 
Perwijl dit geschiedde, had de Vogelen-vorst, een vriend van den Pandi- 
tà, genaamd StmeirÂ, zoo groot als een berg, het gevecht van RAWATMEDJÁ 
en DÁsÁmorkÂ aangezien. Uiterst vergramd riep hij uit: „kijk, daar is die 
„DÄsAMoEKÂ nu weêr aan het vechten met mijn vriend! Is zijn wreede lust 
„nog niet voldaan? Zijn broeder heeft hij al omgebragt,en nu moet de Pan- 
„dità op den berg er volstrekt aan!” Vol woede maakte SämerrÂ zich sterk 
voor den strijd; vreeselijk met zijn vleugels slaande, vloog hij in de lucht als 
een berg, die zich verheft, onder het geraas van stormwinden. Juist was hij 
nabij gekomen, toen DâsÁmorkKÁ den hals van RAwArMEDJÂ afsneed. SúmerrÂ 
