(KLV) 
14. 
15. 
16. 
17. 
19. 
20. 
23. 
24. 
— 145 — 
ging hem achterna, naderde hem, gaf hem een hevigen slag, zette hem de 
scherpe klaauwen in het lichaam, drukte hem den snavel in de borst, zoodat 
deze verbrijzelde, en zijn lichaam in flarden scheurde, daar hij hem met zijn 
stevige nagels aanpakte en in stukken brak. Met een plof viel hij op den 
grond, doch niet lang daarna herstelde hij zich. „Wel verbaasd!” riep DÄsÂ- 
MOEKÁÂ, „wat is dat voor een vogel? dat is een kwaadaardige valsche strijder [” 
Toen Stuer zag, dat DsÁmorkÂ (weder) leefde, dreigde hij hem met deze 
woorden: „kom, welaan DâsAmorkÂ! volg mij in de lucht! al had je ook hon- 
„derdduizend levens, dan zou het niet missen, dat je door mijn toedoen om- 
„kwaamt, monster! Boetâ! schandvlek der aarde! die er zijn genoegen in 
Jstelt, om (iedereeu) in de wereld op een wreedaardige wijze te mishandelen! 
„Herken in mij den Vogelen-vorst! Ik heet StmrirÂ en ben een vrieud van 
o 22 
„RAWATMEDJÁ.” DÄsÂmorkÂ dit hoorende, werd uiterst vertoornd, en riep: „wel, 
„Jij, Vogelen-vorst! booswicht! als je het plan hebt, mij te dooden, onder- 
„vind dan nu mijn wraak !” 
Daarna sloeg hij zich op zijn schouders en vloog 1 de lucht. SämeirÂ vloog 
hem te gemoet, sloeg hem met zijn vlerken in het aangezigt, en gaf hem een 
slag, dat hij op een afstand nederviel en op den grond plofte. Toen nam Dâ- 
sÂMorkÂ een vreeselijke en reusachtige gedaante aan. Hij werd zoo groot als 
een berg, zette zich in positie, en reikte met zijn handen naar hem m de 
lucht., SämerrÂ ontsnapte hem, en toen hij hem achtervolgde, vloog hij weg. Toen 
ging StmeirÂ hem snel te-gemoet, gelijktijdig vlogen zij op elkander af‚ bonsden 
tegen elkander aan, omvatten eu omklemden elkander al strijdende. DâsÂuor- 
KÁ trok zijn beide beenen bij elkander, en omvatte zijn snavel, zoodat de vo- 
gel zich niet verroeren kon. Hij scheurde hem nu de vleugels van het lijf, en 
trok hem den staarten alle vederen uit, zoodat hij geheel kaal werd, en al zijn 
‚ vederen verloor. Het deed DâsÂmorkÂ veel genoegen, toen hij S&urirÂ zoo 
kaal geplukt zag. Hij wierp hem ver weg, zoodat hij in een woud nederviel, 
hoewel hij niet dood was. 
SORKOSALJÂ, de vrouw van den gesneuvelden Rawaruäpsá, omhelsde het lijk 
van haar mam, en klaagde erbarmelijk; zij wilde hem in den dood volgen, en 
trok haar dolk; maar in eens verhief zich haar man, en sprak: „ach, lieve 
„vrouw! breng u miet om het leven, want de Goden staan het u niet toe! La- 
„ter zul je het middel zijn van Wisnor’s incarnatie, en ziju moeder worden. 
„Kom, vlugt spoedig naar Döndâäkâ, het verblijf van DâsÂrÂrÂ. Je zult 
„zijn vrouw zijn, en later de moeder worden van Batârâ Wisnoe, als hij zich 
19 
