(XN) 25. 
26. 
21. 
28. 
29. 
30. 
8. 
92. 
39. 
84. 
— 146 — 
„in Ajodyàá gaat incarneren. Ja, vrouw lief! ik ben maar. voorloopig met je 
„getrouwd, naar den wil der Goden zal DâsÂrÂrá je bezitten en in eeuwig- 
„heid over Ajodyá regeren.” Na deze woorden verdween het lijk. 
Met een verslagen hart gehoorzaamde de vrouw aan den last van haar man; 
zij ging naar buiten, en zag een reusachtig grooten vogel met zijn week li- 
chaam, geheel van vederen beroofd. Zij beefde van angst op dat gezigt. 
Daarop sprak SömrirÂ haar vriendelijk aan: „wel, Vorstin! heb geen vrees 
„voor mij, want weet, dat ik een vertrouwd vriend was van uw man, die pas 
„met DâsÁmoeKÂ gestreden heeft. Ik heet Srueirá, en heb uw man in zijn strijd 
„geholpen, maar ik heb het verloren. Mijn vederen zijn verdwenen en in den 
„Strijd allen uitgetrokken. Komaan! vjugt spoedig naar den Döndâkà, dien 
„berg dààr in ’t zuiden! Neem mijn vleugels, gebruik die als roeiriemen. en be- 
„weeg ze heen en weder, dan zult gij zooveel sneller en zoo goed als door 
„de lucht gaan” 
Toen de Vorstin dit hoorde, nam zij gehoorzaam de slagpennen van SéM- 
pirÂ, die door DÁsÁMorKÂ zoo even waren uitgetrokken en verspreid in het 
bosch lagen. HEensklaps kwam DÁsÁmorkÁ; ziende dat de Vorstin buiten de 
kluis kwam, en door het woud ging, volgde hij haar, en riep haar van 
achteren toe: „och, kom! waar gaat U naar toe? wil U werkelijk niet van mij 
„weten? Het is toch een heel verkeerde neiging, om van zoo’n kluizenaar te 
„houden, en U in armoede te hechten aan de wildernis, Geniet liever alles 
„volop in Alénkâ, vereerd door alle menschen der aarde. Ach, mijn juweel! 
„ontzie tocb Uw lichaam, bij ‘t gaan door het digte bosch zullen de dorens 
„U misschien wonden. Och! verscheur liever het vel van DâsÂmorrÂ, maar 
„bemin hem duurzaam, mijn schat!” 
Het werd de Vorstin angstig om het hart, toen zij hem hoorde; haastig be- 
woog zij de vlerken met haar handen, en toen was het, alsof zij vooruit 
vloog, zonder de grond te raken; zij liep zoo pijlsnel, dat het suisde, even 
85, snel als de bliksem. DâÂsAmorkKÂ was verbaasd, toen hij de Vorstin als de 
86. 
bliksem zag voortsnellen; hij ging haar achterna, en riep hard: „waar gaat 
„U toch heen, al vlugt U ook naar den hemel, ik zal U toch stellig zeker 
„achterhalen, als ik U nog maar zien kan; al vlugt U ook in de bekholte 
„van den Vogelen-vorst, ik zal U overal vervolgen! wie kan zich tegen mij 
„verzetten ?” 
