(XLVID 
26. 
21. 
28. 
29. 
30. 
sl. 
92, 
89. 
— 150 — 
„van Al&nkâ! Edelen en Legerhoofden Al wie bang is voor den dood, 
„omdat hij met een Godheid moet strijden, sta ik toe, met zijn onderhoorige 
„troepen naar huis te keeren, en genoegens te smaken in de hofstad! Dan 
„waag ik er alleen mijn leven aan. Als ik het in den strijd met de Godheid 
„verlies, keer ik niet terug; dan sterf ik in den hemel. Waar zou zich die 
„voortreffelijke Berg-prinses toch wel geïncarneerd hebben? Zij is waarlijk 
„in staat, om iemand van hartzeer ziek te maken! Zoo zij niet in den he- 
„mel is... nu! als ik dan maar een Nimf krijg, die zoo wat op haar ge- 
„lijkt! 
Op het hooren van die aanspraak stonden de Legerhoofden op, en beloof- 
den trouw te zullen zijn: met luider stem antwoordden zij: „ach, ons aller 
„Heer, DâsâmorkÂ! hoe kan U ons, Uw dienaren, naar huis zenden? geen haar 
„op ons hoofd droomt daarvan, dat wij onzen Heer zouden verlaten. Wat 
„is het, met Goden te vechten? al werden we ook door vuurbergen gestampt, 
„en tot gruis vermorseld, zouden Uw dienaren niet wijken. Komt, laat ons 
„de Goden aanvallen! Uw dienaren zijn zelfs allen er tegen opgewassen, om met 
„nog hooger en magtiger partij te vechten. Wij zijn niet bang om tot het aller- 
„uiterste te vechten tegen de Goden, met al hun krachten de vermogens.” 
Overal dansten de Boetäs verheugd, en met luid gedruisch betuigden zij 
hun bereidvaardigheid. Al de bewegingen van den oorlog bootsten zij na. 
Zij wierpen hun knodsen in de hoogte, draaiden hun parasoe’sen piling’s 
rond, of bewogen hun limpoeng’s boven hun hoofd in een kring. Anderen 
trokken hun scherpe tjandrâäsä’s, staken daarmede, en stooten ze op 
hun lichamen stomp, of sloegen er onder elkander met de vlakke hand op, 
zoodat zij braken. Anderen wierpen zware steenen, zoo groot als een padi- 
schuur, naar boven, en vingen die op hun kale hoofden op, zoodat de steenen in 
twee stukken braken. Alleen Patih PramÂsrÂ zuchtte van angst en groote 
droefheid, Hij zeide dan ook tot de Legerhoofden: „wacht, wacht eerst! 
„weest niet al te haastig in ’t geven van uw beloften! Ja, ’t is betamelijk, dat 
„onderdanen de liefde van hun Heer vergelden, en naar al magtiger en magtiger 
„tegenpartij verlangen. Het zou zeer verkeerd zijn, te weigeren met een vij- 
„and te vechten. Maar weest toch niet te haastig! want uw Heer weet van 
„verliefdheid niet, wat hij doet. Bezint ul laat u niet medeslepen door u, als 
„hij doet, te vergeten, en alle rede te laten varen! Handelt volgens edele 
„beginselen! 
Al de Legerhoofden zwegen uit vrees voor Patih PranastÂ, en gingen 
