— 153 — 
(XLVIID) „voortzetten, wel! laat hij dan toch niet de Goden bestrijden, en op die wijze aan 
21. 
22. 
„zijn wreede lusten toegeven. Ach, lieve Neef! ga toch niet te ver, en geef 
„geen gevolg aan den drang van Uw onzalige hartstogten. Zoo als U vroeger, 
„bij voorbeeld, Uw ouderen broeder, Koning DÂnÂrÁpsÁ (van Lokäpâlä), 
„verslagen heeft, wat had hij toch tegen U misdaan? Hij was Uw ouder broeder, 
„en gaf goeden raad! maar zie! U hebt hem met kwaad vergolden. En dan de 
„dood van Koning BÁNÂrortrÂ van Ajodyä,en vanden Panditâ RawarmiúnsA, 
„een ander zou innig berouw daarvan hebben voor de Goden des hemels, en U 
23. 
24. 
26. 
21. 
28. 
29. 
30. 
„gaat zelfs al verder en verder, en wil nu de Goden bestrijden! Ach, lieve 
„Neef! niet alzoo!” 
Toen DÂsÁmorkÂ den Patih PranasrÂ zóó hoorde spreken, was het, of hij 
een slag in zijn aangezigt kreeg. Als hij er niet aan gedacht had, dat het zijn 
oom, de broeder van zijn moeder, was, had hij hem misschien met zijn li m- 
poeng verslagen. Nu antwoordde hij op een heftigen toon: „wel Oom! ga 
„maar gaauw aan den haal, keer terug naar Aléënkâ, en neem al je troepen 
„mede! Volg mij niet, als je mij maar steeds te schande maakt, en zegt, wat 
„Je maar wilt! ga dan liever heelemaal tot mijn tegenpartij over, en volg 
„Batârâ EnprÂ! Zou ik om zulk een taal terugkeeren? Ber zinkt een dor 
„blad in het water, en drijft een (zware) zwarte steen er boven, eer dat ik het 
„tegen de Goden zou verliezen in den strijd met bovennatuurlijke krachten. 
„Wat jij daar zegt, is de taal van iemand, die bang is voor den dood, en die 
„hiet weet, wat hij zegt. Welaan, SorpwarsÂ, DormrùksÁ, BÂpsrÂmonsrr en 
„KaAmPÂNÁ! rukt op met alle troepen!” 
Onder dit commando rookte zijn aangezigt, en kwam er vuur wit, dat van 
alle kanten vlamde als een berg, waarvan de bosschen in brand staan. De 
vier Leger-hoofden, ziende, hoe vergramd hun Vorst was, rigtten zich van hum 
zitplaatsen op, lieten de krijgsmuziek slaan, en gelastten hun troepen, om op 
te rukken. | 
Daarop gingen zij door de lucht, ook de andere Leger-hoofden, tot den laat- 
sten man toe, gingen met al hun troepen mede. De lucht was vervuld van 
de menigte zwevende Boetâ’s, die zich als groote donkere wolken uitstrek- 
ten, de Boetâ’s brulden als woedende leeuwen, en maakten een verschrik- 
kelijk rumoer; tegelijk verhief zich de krijgsmuziek met een ijzingwekkend 
geraas. 
DÁsAmoekKÂ zat in zijn kostelijken craagstoel, en regts en links van hem ver- 
drong zich zijn lijfwacht van dappere Boetâ’s onder luid getier em geraas, 
20 
