KLIK. 1. 
10. 
1. 
— 155 — 
Al de voornaamste Goden kwamen met al hun gewapende troepen bijeen, 
en schaarden zich in orde op de aloen-aloen van ’t paleis van Batârä 
ÉnpeA. Het aantal Goden was zonder tal, en geleek een grenzelooze zee, die 
het land overstroomt, de olifanten, wagens en paarden waren ontelbaar. Met 
zorgvuldigheid was de slagorde gerangschikt, en aan ieder zijn plaats aange- 
wezen; aan allen, die te paard of op olifanten reden, die te voet gingen en 
„in rijtuigen zaten, was een bepaalde taak opgelegd. De Goden, die op paar- 
den reden, besloegen den regter- en linkerflank; die op olifanten zaten, werden 
in het front geplaatst, en de wagens waren regts en links verspreid, ten einde 
wijd en zijd te strijden. Het was een uitmuntend opgestelde slagorde. De 
Goden, die te voet gingen, werden op een afstand in reserve gehouden, want 
het was bekend, dat de Boetà’s hun wilden aanval verwoed zouden voort- 
zetten, daarom werden de troepen geschaard in een geduchte slagorde, 
„die smal van voren en breed van achteren was. De kavallerie werd dus 
regts en links in de flanken geplaatst, om den vijand spoedig te kunnen 
insluiten. In het front stonden zij, op wie men vertrouwen kon, nl. de olifan- 
‚ten, om vastheid aan de slagorde te geven, zoodat zij niet bewogen of m %t 
naauw gebragt kon worden, bij den woedenden aanval der Boetâ’s. Die op 
wagens reden, waren hier en daar verdeeld in de binnen-bogt van het front, 
om spoedig van zich af te kunnen slaan. Het voetvolk werd op een afstand 
in reserve gehouden, om later van achteren aan te vallen, als het gevecht be- 
gonnen. was. 4 
Toen de voorhoede van het Boetâ-leger zag, dat de Goden al in slagorde 
stonden, hield men op,en gaf men DÂsÂmorkKÂ kennis, dat het Leger der Go- 
‚den uitgerukt was. Daarop ging DÁsÁmorkÂ naar voren, en zag het tallooze 
leger der Goden. Hij zag hen digt bijeen en op bepaalde afstanden de gan- 
sche breedte van de aloen-aloen beslaan, zonder er een eind aan te zien. 
‚Hun menigte geleek op een donkeren nevel. Koning DÁsÂmoerkÂ spoorde vol 
woede zijn Leger-hoofden aan met de woorden: „„welaan, laten wij het spoedig 
„ondernemen! De Goden van Ünpr&’s hemel zijn wel schrikbarend veel in ge- 
„tal, maar niemand moet aarzelen of bevreesd zijn tegen hen te vechten, mee- 
„nende, dat men ze niet kan dooden. Loopt op hen in, en vertrapt hen in 
„gevecht, en maakt hoopen van lijken! dan zullen zij het niet uithouden, en 
„uw aanval niet kunnen weêrstaan”. Daarop gaven de Leger-hoofden aan de 
troepen het commando, en toen vielen zij allen tegelijk onder hevig geschreeuw 
aan. Zij werden ontvangen onder krijgsmuziek em geschreeuw, ’t was of de 
