(LUIE) 
12 
13. 
14. 
1e 
16. 
WAE 
18. 
19. 
20. 
21. 
22. 
— 156 — 
donder door de lucht rolde. Beide partijën, de Boetä’s en de Goden, waren 
even talrijk, zij vielen aan als de baren der zee, (die op het strand brekea); 
‚ velen, die te ver vooruitgegaan waren, werden van de hunnen afgesloten, van beide 
zijden werden zij geslagen, en van voren drong men op hen in. Zij retireerden, 
in een kring rondgaande, maar de flanken (der Goden) sloten hen van achte- 
ren in, en het front hield stand, want de olifanten stonden overzettelijk, en zoo 
werd zonder langdurige worsteling het voorste deel van ‘t Boetâ-leger ver- 
delgd. 
Toen DÄsÄmorkÂ zag, dat zijn Leger verwoest werd, viel hij vol woede in 
persoon aan, alle Leger-hoofden volgden hem. GaropÂrÂ, MaöpÂrá, KampÂNÂ, 
BÂpysrÂmoestr, DormRrREKSÀ, PRAHASTÂ, SOEPWARSÁ, SOEMÂNÂGRÁ, MINTRAGNÂ, 
DjAMBOEMANGLI, KÂRrÄporsÂNÂ, WikÂrÂsini, SOEKASRÂNÁ, TRIMOERDÂ, TÂTÄKAKT, 
WirorpakKsÂ, PortAKsI, PrAGÁNGSÁ, MarrrsÂ, ANnrPRÂBÂ, DwÂpAksÂ, PRAKEMPÁ, 
PrarÂrÂpaxKsr, Wr…roïraksÂ lieten allen hun wonderkracht werken. Eenigen 
wreven hun limpoeug, tot er vuur uitkwam, dat alom zijn vlammen uit- 
sloeg en alles verbrandde. Anderen wreven hun nanggälà, zoodat er water 
uitkwam, weder anderen wreven hun koentà, totdat er stormwinden uit voort- 
kwamen, die de afgeschotene pijlen begeleidden. Sommigen legden hun bogen 
n, t waren bogen als talboomen met peezen als pinang-boomen. Zij schoten 
raaar één pijl af, maar die bragt tienduizend te voorschijn. Wederom anderen van 
buitengemeene krachten namen een schrikwekkende gedaante aan met een vu- 
rig lichaam. Zoo spreidden de Boetâ’s op allerlei wijzen hun buitengewone 
krachten en wondervermogens ten toon, zij spannen huu uiterste krachten in, 
ea vierden hun wondermagt den vrijen teugel, alsof zij allen de gelofte ge- 
daan hadden, om hun buitengewone krachten uit te putten. 
Al de voorname Goden waren ìn de weer, en schoten gelijkelijk hun won- 
derpülen af, om daarmede de wonderwapens der Boetà’s afteweren. Na ee- 
nigen strijd wogen zij tegen elkander op, en vermengden zij zich met elkan- 
m de lucht. Want bij de Boetä’s en de Goden trof men bovennatuurlijke 
wapens aan. Het was alsof de wereld verdelgd werd, en eensklaps verdween, 
en alsof hemel en aarde door de hevigheid van den strijd He in stuk- 
ken gescheurd. 
Het zou niet mogelijk zijn, de hevigheid van den St en het tal van 
wonderwapens, die men aanwendde, te vermelden. DÂsÁmorkÂ zag den gang 
van den strijd; hij zag, hoe al zijn Leger-hoofden met lust hun krachten in- 
spanden, em met die van de Goden durfden te meten. „Komt,” riep hij toen 
