— 157 — 
(XIX) „mijn Leger-hoofden! gij moet maar niet enkel met uw wondermagt strijden, 
28. 
24. 
25. 
26. 
21. 
28. 
29. 
30. 
„dat is tegenover Goden nutteloos, zij houden er zelfs van, om daarmede het 
„gevecht te rekken. Komt, moedig voorwaarts!” Nadat DÂsÁmorkKÂ deze woor- 
den gesproken had, zette zich zijn lichaam uit, nam een schrikwekkende 
gedaante aan, en trad in t midden van t slagveld. ‘Poen de Leger-hoofden 
zagen, dat hun Vorst zelf aan den strijd deel nam, vielen zij gelijkelijk op hun 
vijanden aan. Hun digte drommen trachtten de Goden als één man te vertre- 
den en te verdringen, en hen daardoor te vernielen. Maar deze hielden moe- 
dig stand. 
DÁsÄmorkÁ, door de hitte van den strijd tot onbesuisde woede vervoerd, stort- 
te zich op de vijanden, trok hen, gooide hen door elkander, brak hen in tweeën 
rukte hen naar zich toe, schopte hen, boog hen onder de knie en wierp hen 
van zich. Ploffend en bonzend vielen de Goden op de aarde, zij stierven ech- 
ter niet, en waren maar buiten kennis. Bijkomende maakten zij zich uit de 
voeten, radeloos vloden zij weg, om zich te verschuilen op verborgen plaafsen. 
Geen een van hen had den moed om terug te keeren. De lijken van de 
Boetäâ’s vielen als een regen op de aarde, en hoopten zich op. Maar zon- 
der daarvan iets te merken, marcheerden zij immer voorwaarts, daar al de 
Leger-hoofden in zinnelooze woede den dood zochten. De aanvoerders van 
de Goden stonden pal tegen den aanval van de Boetâ-hoofden. Zeven van 
hen waren gesneuveld, in ’t£ naauw gebragt, verdrongen en overstelpt van pij- 
len. DÄsÂmorkÂ bevond zich in zinnelooze woede te midden van den strijd. 
Onder het slaan koos hij hen uif, die op wageus of olifanten zaten. Al meer 
en meer nam zijn gedaante in vreeselijkheid en omvang toe, hij brulde van vro- 
lijkheid. In ’t wilde en in de grootste drukte greep hij regts en links om 
zich heen, hij schopte vooruit en achteruit, en pakte en sloeg en verscheur- 
de (wat onder zijn bereik kwam). Veel wagens werden vergruizeld, en de oli- 
fanten lagen op den grond verstrooid, ten gevolge (van den aanval) van Dá- 
sÂmorkÂ. Het front van ’t leger der Goden nam de vlugt, de linkervleugel was 
uiteen, en de regtervleugel was geheel en al verstoven en verstrooide zich 
naar alle kanten. Van schrik bevangen, vlugtten zij om een schuilplaats te 
zoeken bij Batârà ÉnprÂ, hun opperbevelhebber, die stand hield in ’t mid- 
den van het slagveld zonder zich te verroeren. Toen DÁsÂuorkÂ dit zag, gaf 
hij dezen last aan zijn Leger-hoofden: „gaat op zijde, en onttrekt u aan den 
„Strijd! want daar staat Batárà ÉnprÂ, ik wil hem zijn zin geven. Hij is 
„Juist een partij voor mij, ik zal hem niet teleurstellen in zijn wensch om 
