(L) 
— 158 — 
„zijn krachten met de mijne te meten. Wie van ons ook bezwijke, ik ben 
„even beroemd als hij, en aan het uiteimmde van mijn aardsch bestaan wordt 
„de voortreffelijkheid van mijn magt door de feiten bewezen. Ziet het lijde- 
„lijk toe, dat ik in den strijd val! niemand van U mag mij helpen!” 
Na ’t uitspreken van dezen last kwam hij nader bij Batârâ Énprâ, al- 
dus snoevende: „welaan, God EnprÂ! bedenk u, voor het te laat is! wacht 
„mijn aanval niet afl onderwerp u liever op een vredelievende wijze, en 
„stel al wat zich in den hemel bevindt, al de Nimfen, en al wat mij daar 
„behaagt, in mijn handen! Zoo gij dan toch volstrekt wilt aanvallen, zal ik 
„bij uw dood uw paleis verwoesten en tot een puinhoop verbranden, en ik 
„zal de gansche wereld onderste boven keeren.” 
Op het hooren van die taal werd Batârà ÉNprA rood van woede en 
toomelooze drift. Met den vinger op DÂsÂÄmorkÂ wijzende, riep hij luide: 
„he, zij, leelijk, gemeen wangedrocht! uitvaagsel! die met allerlei streken om- 
„gaat en genoegen hebt in boosheid en in t mishandelen van de wereld! 
„„Boetà! vuil der aarde! Op die wijze zult ge zeker het aanbrandsel worden 
„van het vuur der hel!” 
DÁsÁuorká dit hoorende, stelde zich in positie, en gaf lucht aan zijn woe- 
de. Hij greep zijn limpoeng, dezelfde die hij vroeger van de Goden op 
zijn gebed ontvangen had, en sloeg daarmede naar Batârä ÚÍnorâ, die te 
‚gelijkertijd een pijl van gelijke kracht afschoot, zoodat de limpoeng terug- 
gekaatst werd. Toen greep hij zijn koentàä, en schoot die af, maar tegen 
een anderen pijl stuitende, keerde het wapen gebroken terug. Eindelijk wierp 
hij zijn trisoelà af, hij trof Batârâ EnprÂ daarmede zoodanig, dat deze 
een oogenblik bewusteloos werd. Toen hij opgestaan was, greep ki schielijk 
„naar zijn laatsten krachtigen pijl; deze vloog met bliksemsnelheid af, en 
schoot DáÁsÁmorkKÂ zijn hals door midden, zoodat hij met een bons op den 
grond viel, maar door de werking van de pântjâsonä, vereenigden zich 
de gebrokene beenderen enspieren tot één geheel. Na zijn herstelling vloog 
hij in de lucht, en plaatste zich nabij vlak tegenover zijn vijand. 
Intusschen zag KormBÂKARNÁ met blijdschap het gevecht aan, ( want) hij 
was achter zijn broeder aangekomen, want hij was zeer met zijn broeder 
begaan, omdat deze met de Goden vocht. Hij kwam juist, toen zijn broeder 
en Batârâ ÁnprÂ in het heetste van den strijd elkander met pijlen be- 
„schoten. Hij begaf zich omder de Legerhoofden, om het leger (van zijn 
broeder ) te beschermen. 


