Ll 
IE 
— 161 — 
HOOFDSTUK XX XII. 
Raden Semantri gaat naar Maïspati. 
Wij gaan nu over tot het verhaal van een episode, die voorviel ongeveer 
in den zelfden tijd, als toen het vroeger verhaalde met DÁsÁmonkÂ gebeur- 
de. Op den berg Djati-sarânâ woonden twee Hoofd-panditä’s, zij waren 
2. broeders, en deden strenger boete dan de andere Panditâ’s. De oudste 
9, 
4, 
5. 
6. 
heette SoEwÂNDAGNI, en de jongste DsÂmÂpaant. Hun handelingen waren 
echter verschillend, ( want) terwijl de oudste er naar streefde, om naar zijn 
heilige roeping te leven met een edel, standvastig gemoed, en een behoorlijk, 
schoon voorkomen had, was de jongste gespierd, sterk, breed en groot, een 
door bet Panditä’s-schap gevormde held. Deze wilde dan ook niet in de 
kluis blijven, maar doolde onophoudelijk rond door wildernissen, met zijn 
boog op den schouder, en als hij dan hoorde van Vorsten, die met elkander. 
in oorlog waren, ging hij er spoedig naar toe, hielp de overwonnene partij, 
en onderzocht naauwkeurig, wat de aanleiding van hun oorlog was; al wie dan 
de eerste aanleiding gegeven had, kwam om in den strijd, als hij in zijn vre- 
des-voorslagen niet treden wilde. Als hij maar hoorde van Vorsten of Pan- 
ditâ’s, die dapper waren, ging hij spoedig naar hen toe, en noodigde hen 
uit, om met hem te vechten, doch er was miemand, die tegen hem durfde te 
strijden, uit vrees voor zijn bwitengemeene krachten en voor zijn grooten boog, 
Hij had zijns gelijken niet, en droeg daarom ook wel den naam van Panditâ 
RÁmÂ BareÂwÂ, dat is: zoon van Bareor, en zóó heette zijn pijl, om de grootte, 
ook Bargâwastrâ (dat is pijl van Barom), want nergens ter wereld was daar- 
van een weêrga. Voorts had hij voortreffelijke en zeer uitstekende eigenschap- 
pen, en van uit de magtigste rijken verhief zich zijn roem, als die van een 
Heilige, die (tevens) een heldhaftige krijgsman was. 
Zijn ouder broeder SarwÄnpaeanr verschilde van hem, want getrouw aan zijn 
vroome betrekking, bleef deze in zijn kluis zich steeds overgeven aan gebeden 
en godsdienstige bespiegelingen. SorwÂNpaenr, van wien wij nu verhalen wil- 
len, had maar twee zoons; de oudste was reeds volwassen, en heette Raden 
SÉMANTRI, een zeer schoon jongeling, zeer bedreven, dapper, begaafd met bo- 
vennatuurlijke krachten ervaren en volkomen te huis in beschaafde manieren, 
in alles ging hij met de uiterste voorzigtigheid te werk. Men kon het in 
geheel niet aan hem zien, dat hij van een Panditâ afstamde, en dat hij een 
21 
