— 162 — 
(LD) 7. berg-kind was, daar hij den aard van een hof-edelman had, en soms werd hij 
Jil: 
zelfs door edele maagden in liederen geprezen. Overigens bleef deze zoon van 
SOEWÁNDAGNI buiten den omgang met vrouwen, en dat wel uit eigen bewe- 
ging; en daar hij er naar streefde om bovennatuurlijke vermogens te verkrijgen, 
deed hij de strengste boete, om zijn zinnelijke lusten te beteugelen. Hij stel- 
de zich niets dan dapperheid in den oorlog ten doel, en had er geen lust in 
om als een Panditâ te leven, maar verlangde naar het leven in een hof- 
‚stad, daarom beteugelde hij van der jeugd af zijn lusten, en leefde hij als 
een boeteling, omdat hij alleen naar buitengemeene vermogens streefde. Zijn 
verlangen naar krijgsbekwaamheid werd door de Goden vervuld, daar zij hem 
een tjäkrâ (of rad-pijl) ten gebruike in den oorlog gaven, een voortreffelijk 
wapen uit den hemel, geschikt om er vijanden mede te verdelgen. 
Zijn jonger broeder zag er uit als een Boetâà om zijn wanstaltigheid. Zijn 
„vader had hem den naam gegeven Raden SorkÂsrÂNÁ, en had hem, reeds 
bij zijn geboorte, naar een woest bosch verbannen, want hij schaamde zich 
zeer, dat zijn zoon zoo wanschapen was, en verbande hem, opdat hij omko- 
men zoude in steenachtige ravijnen, op scherpe klippen, in gevaarlijke bos- 
schen en doorn-struiken, aan den rand van diepe valleijen, of in scherp gepunte 
bergkloven. (Hu werd verbannen naar) een bosch, waarin alles verdween, 
en de spoken hun verblijf hadden, en waar elk menschelijk wezen, dat er naar 
10. 
toe ging, stierf, zoodat niemand dan ook in of door dat bosch durfde te gaan. 
Maar SorkÄsrÂNÂ kwam daar niet om, en hield zich verscheidene jaren in dat 
gevaarlijke bosch op, doch bij ® toenemen van zijn jaren werd hij niet grooter, 
zijn vel werd zoo ruw en oneffen als de schil var een djöroek-poeroet, 
zijn kleur was zoo zwart als inkt, zijn tanden waren klein en spits als pan- 
dan-dorens, zij staken zigtbaar vooruit en waren vergiftig, zijn neus was 
stomp, zijn voorhoofd, als dat van een eend, vooruitstekend, zijn oogen zaten 
diep in ’t hoofd, zijn hals was kort, zijn schouders liepen boven naauw toe 
als een bamboezen vischkorf (képis), zijn haar was dun en rood, zijn rug 
was zoo krom als de boog van een woesoe, zijn achterste stak achteruit 
als de steven van een schip, en met een punt als de bok van een zadel, hij 
was krom van beeneu, droeg een spitsbuik met een uitpuilenden navel, hij sprak 
(door een gebrek aan zijn verhemelte) onduidelijk en niet geärticuleerd en tel- 
kens afgebroken, hoewel minzaam; hij was de slechtste der slechten en de 
grofste onder de lomperds. Hoewel deze Dwerg-boetá allerlei gebreken en 
ondeugden had, was hij evenwel toch nog begaafd met een zekere minzaam- 
