(LD 12. 
18. 
14. 
15. 
16. 
ligt 
— 163 — 
heid, ten gevolge van zijn afstamming van een boeteling. Zijn vader was in- 
wendig zeer verlegen met hem, maar gevoelde zich niet in staat, om te staan 
naar ’t leven van zijn zoon, ja hij had zelfs eenigzins ontzag voor hem, want hij 
wist, dat zijn zoon door Batârâ Gorror bemind werd, en van dezen buitenge- 
meene giften ontvangen had, bestaande in een paar slagtanden, wier werking 
nog doodelijker was als die van ’t venijn der slangen, benevens in de boven- 
natuurlijke gave van ijlheid des lichaams, waardoor hij door alles kon heen 
dringen. (Hij had die gaven ontvangen) omdat zijn boete volkomen was. Als 
hij soms begeerig was om zijn broeder te zien, kwam hij bij nacht in zijn 
kluis, zonder dat anderen het wisten, en als het daglicht aanbrak, keerde hij 
naar zijn verblijf in het akelige woud terug. Alle berg- en boschgeesten er- 
kenden Raden SorkÂsRÂNÁ als hun Opperhoofd. 
Op zekeren dag liet de Pandità zijn zoon Raden Stmanrrr bij zich ko- 
men, en zeide tot hem: „hoor eens, zoonlief! Je hebt nu al een geruimen 
„tijd je best gedaan, om voortreffelijke en uitstekende vermogens te bekomen, 
„het zal nu wel voldoende zijn. Het is nu beter, dat je in dienst treedt bij 
„een Koning, want je hebt een innemend voorkomen, en verdient te leven 
„onder de bewoners van een hofstad, het zou niet behoorlijk zijn, dat je als 
„een Panditâ op den berg bleeft wonen.” 
De zoon antwoordde eerbiedig: „Heer (en Vader)! voor dat U daarover 
„sprak, heb ik daarover ook al bij mij zelven gedacht, maar ik heb ’t nog niet 
„aan U gezegd, omdat ik nog geen Koning heb kunnen vinden, die (ten eersten) 
„400 uitmunt boven anderen, dat hij aan mijn wenschen voldoet, een Koning, die 
„door de andere Koningen met eerbied bejegend wordt, die een deugdzaam 
„karakter en wijsheid bezit, die daarenboven dapper is in den strijd, en mij 
„in dapperheid, bekwaamheid en buitengemeene hoedanigheden overtreft; en die 
„ten tweeden in staat is, om in den strijd de zwaarte van mijn neêrploffende 
„tjäkrâ wederstaan. Als er zulk een Koning is, ben ik in waarheid bereid 
„om hem te dienen, en hem de eerbiedigste en onderdanigste hulde te be- 
„toonen.” Î | 
„Wel, mijn jongen!” antwoordde de vader met een vriendelijken glimlach, 
„je hebt al heel rare plannen! je wilt in dienst treden bij een Koning, maar 
„hem tevens van je buitengemeene krachten een blijk geven. En waarlijk! 
„zeldzaam zijn de Vorsten, die je in den strijd evenaren in bekwaamheid en 
„dapperheid, en die je tjäkrâ zonder wankelen weêrstaan kunnen; immers, 
„die tjäkrâ van je is een geschenk van boven, en inderdaad het voortreffe- 
(10 
