(Ll) 
31. 
92. 
dd. 
94. 
95. 
96. 
— 166 — 
Toen de zoon deze woorden van zijn vader hoorde, glimlachte hij in een 
zeer opgeruimde stemming, maakte een sömbah, en antwoordde: „als U mij 
„het vergunt, ben ik volkomen bereid, en zal ik naar Uw raad bij den Vorst 
„van Maïspati in dienst gaan.” Goed,” sprak de vader vriendelijk, „ver- 
„trek dan maar, mijn zoon! maar ik zeg je: pas op, wees op je hoede! bega 
„geen onvoorzigtigheid in je dienst bij den Koning ArpsomNÂ-sÂsrÂ, want het 
„is een wel is waar uitstekend, maaf ook een gevaarlijk en ontzagwekkend 
„Vorst, met wien men het niet te ligt mag opnemen.” 
Raden SEMANTRE maakte daarop een sëmbah, kuste de voeten van zijn 
vader, kreeg verlof om heen te gaan en vertrok. Hij reisde door zonder op- 
houden, daalde van den berg af, kwam midden in wildernissen en woeste 
bosschen, en rekende, (hoewel) ver van de kluis (van zijn vader) verwijderd, 
de gevaren van den togt niet. Hij trok maar verder met een hevig verlan- 
gen, en ’t was of hij zich haastte om te Maïspati te komen, even als of hij 
smachtend verlangde naar een (daar wonende) vrouw. Raden Sémanrrr dacht 
bij zich zelven: „hoe zou die toekomstige Heer van mij er wel uitzien? die 
„van de andere Vorsten hulde ontvangt en den bijnaam draagt van Koning 
„SÄsrÁ-BÂor (d. 1. duizend-arm), daar mijn vader hem zoo buitengemeen hoog 
„boven de menschen dezer aarde verhief. Ik zal dien Koning ArpsonnÂ-sÂsrÂ 
„mijn krijgsbekwaamheid toonen! zou hij in staat zijn om de zwaarte van mijn 
„tjäkräà te wederstaan?® want toen ik dat wapen bekwam als eea gunstrijk 
„geschenk van Batâärâ Gorrop, is mij de toezegging gedaan, dat geen Vorst 
„op dit benedenrond, zelfs geen Godheid, in staat zoude zijn, deze tjäkrà 
„van mij in haar val te wederstaan” Zoo dacht Raden Stmanrrr langs den 
geheelen weg. 
HOO EDS TU IK XX X IL V. 
Ardjoena=sasra zendt Semantri naar Magada, 
om Ejitrawatì ten hwwelijk te vragen. 
Koning ArpsornÂ-sÂsrÂ van Maïspati, die beroemd was in de gansche 
wereld, wiens regering boven anderen uitmuntte, en die de eerbiedige en on- 
derdanige hulde ontving van achthonderd dappere, veel vermogende Vorsten, 
had inderdaad op aarde niemand, die hem evenaarde. Hij was als een God 
op aarde, wat betreft zijn Vorstelijk gezag, zijn bovennatuurlijke magt, zijn 
