(LIL) 
10. 
11. 
— 168 — 
„dig iemand naar de stad Magàädâ, want op dit oogenbik doen een aantal 
„Vorsten pogingen om Dèwi TurmrrÂwarr te bekomen. Een groote menigte 
„van Vorsten is naar Magâdâ gegaan, en heeft om haar hand gevraagd, 
„en allen zijn afgewezen; maar nu hebben die Vorsten het voornemen opge- 
. „vat om geweld te gebruiken. Het is bepaald, dat de incarnatie van Dèwi Srr, 
„waar zij zich ook moge bevinden, al spannen die Vorsten ook met elkander 
„zamen, niet in hun handen mag vallen. Immers (Batârâ KArÂ) de Vorst 
„der Boetâ's, heeft, toen hij nog in den hemel woonde, niet opgehouden 
„pogingen te doen, om Dèwi Srr te bekomen, en toen Batârâ WrsNor en 
„„Dèwi Srr in een menschelijke gedaante verschenen, is zijn ziel haar gevolgd, 
„en heeft zich (met zijn ondergeschikten) ook geïncarneerd in de Vorsten en 
„al hun troepen, en de oorzaak, dat die Vorsten zoo aandringen op ’t voldoen 
„van hun verlangen en daarbij tegen de incarnatie van Sr1 geweld aanwen- 
„den, is dus daarin gelegen, dat de ziel van Batârä KáÁrÂ (en de zijnen) in 
„hen gevaren is. Daarom raad ik u dadelijk iemand (naar Magâdâ) te zen- 
„den, en om de hand van de Prinses van Magâädà te vragen; voordat zij 
„te Maïspati is, zullen de Vorsten hun pogingen niet laten varen. Het zal 
„hun echter toch niet gelukken de incarnatie van Srr te bekomen, maar het 
„zal hun ten verderve brengen.” | 
Na t uiten van deze woorden verdween NarÂpÂ in de lucht. Toen Koning 
ARDJOENÁ-sÂsRÁ dit hoorde, viel hem een pak van zijn hart, hij staakte zijn 
gebeden, kleedde zich in een Vorstelijk: gewaad, en trad toen buiten zijn pa- 
leis, terwijl al de onderhoorige Vorsten hun opwachting bij hem maakten, en 
de Edellieden van het hof en de Krijgsoversten in vollen getale in rijën geschaard 
„zaten. Toen de groote Vorst, begeleid door de vrouwelijke hof-bedienden, bij 
hen kwam, en op den diamanten troon had plaats genomen, werden allen, die 
daar neêrzaten, van hun glans beroofd; zij waren zonder luister, de achthonderd 
Vorsten waren als de sterren en de maan, wier glans verdwijnt bij het licht 
der zon. Op een wenk kwamen zij eerbiedig nader, en daarop zeide Koning 
ArpsorNá-sÁsrÂ op vriendelijken toon tot het Hoofd der Vorsten, genaamd Vorst 
SopÂ (en tot de andere Vorsten): „hebt gij (ook) gehoord, dat de Prinses van 
„Magâädä, die wereldberoemd en nu volwassen is, niet huwen wil, hoewel 
„alle Vorsten naar haar hand dingen?” 
Vorst SopÂ antwoordde: „ja, Heer! dat heb ik ook gehoord. Koning TyirrÂ- 
„DARMÁ van Magâdâ was van een vromen, voortreffelijken inborst, maar hij 
„is gestorven. Zijn jongste kind, dat hem in de regermg is opgevolgd, is dap- 
