(LID 
— 173 — 
in een wagen, hij was dik, groot, breed en majestueus van voorkomen, zijn 
„lichaam was zoo zwart als inkt, hij had bakkebaarden, een baard onder de 
kin, en een baard van den mond tot de ooren, die zich met zijn knevels veree- 
nigde, zijn wenkbraauwen waren borstelig en digt begroeid, evenzóó waren zijn 
borst en oksels; hij was even streng, deftig en indrukwekkend als een Boetä, 
zijn tanden waren vaneen gescheiden en zwart, zijn blik was doordringend. 
‚Hij had een zonnescherm van gitzwarte kraaijeveeren, omzoomd met kostbare 
edelgesteenten; zijn veldteekens, vaandels en vlaggen waren zwart en voorzien 
met de beeldtenis van een Boetàä, die verwoed een knods zwaaide, zij bewo- 
‚gen zich heen en weder door den hevigen wind. Bij het gewapper der veld- 
teekens en vaandels en het luid geraas der krijgsmuziek schenen de Boetä’s, 
op die veldteekens afgebeeld, van verwoedheid te brullen, zich te bewegen en 
telkens hun knodsen te zwaaien. De fraai gekleede troepen maakten luid ge- 
„tier, het waren allen aanzienlijke helden; zij gedroegen zich even woest, alsof 
zij in den strijd aanvielen. 
Vorst WisÂBÂpsrÂ reed vlek achter hem in een wagen, die de gedaante 
‚van een schip had en bruin geverwd was, met een zonnescherm van zwarte 
kraaijeveeren, hier en daar gevariëerd met andere kleuren. Hij was even on- 
verschrokken als de Vorst van Kalinggäpati en bijna volkomen aan dezen 
gelijk; hij had ook bakkebaarden en haar op de borst, alleen was hij vetter en 
‚ geel van vel. De grond dreunde onder de voeten van zijn troepen, die met groote 
vaart en met drift voorttrokken. Zijn veldteekens, vaandels en vlaggen ver- 
toonden de beeldtenis van een aap, die zich vol woede om een waring in- 
‚boom slingerde, en als de hevige winden er tegenaan waaiden, was het, alsof 
de aap op de vlaggen werkelijk bestond, gaapte, schreeuwde, zich bewoog en 
hr 
om den waringin-boom draaide met een levendig getier. 
SEÉMANTRI, die zich achter hen aansloot, reed op een gouden wagen, voor- 
zien met figuren van het jonge loof van welriekende planten en allerprach- 
tigst versierd. Hij had een zonnescherm van paauweveeren, omzoomd met 
een gouden rand, die bezet was met robijnen in den vorm van sterren of van 
„tjampäâäkâ-bloemen, en met smaragden, wier vonkelende glans, als die van 
meteoren, een boog vormde boven den wagen, die eveneeus bezet was met 
sterren, en goed harmoniëerde met zijn staatsie-gewaad. Zijn lijfwacht geleek 
op een menigte verspreide welriekende bloemen in bet drooge jaargetijde. Zijn 
vlaggen droegen de figuren van een tjäkrá, en de andere veldteekens en vaan- 
dels waren voorzien met de figuur van een sierlijke kroon. De opgewektheid 
