(LIN) 
18. 
10. 
1. 
12. 
14. 
15. 
16. 
17. 
18. 
10; 
— 1 — 
land in opschudding, zij wenschten haar te bezitten, en hadden haar ten hu- 
welijk gevraagd, en hij was niet in staat dit aanzoek (op den duur) af te slaan, 
daar zij bezig waren hun plannen met geweld van wapenen door te drijven. 
‚Daarom zat de Prinses in grooten angst, en dacht zij dag en nacht aan zelf- 
moord, indien de hooge Goden haar niet genadig waren, en zij den man, die 
haar bij een ingeving voor vast was toegezegd, niet tot echtgenoot kreeg. Zij 
wachtte steeds op de komst van een incarnatie van Batârá Wrsnor. („Ach!” 
klaagde zij) „vroeger is mij de stellige verzekering en belofte gedaan, dat hij 
„in menschelijke gedaante zal verschijnen, en zich in Maïspati zal incarne- 
„ren, dat hij daar zal wonen in ’t lichaam van Koning ARrpsorNÁ-sÂsrÂ. Ach, 
„goede Goden! zal het misschien geen voortgang hebben, dat hij mensch 
„wordt? zoo hij zich werkelijk wil incarneren, is de tijd zeker al lang ver- 
„schenen. Ik moet toch al te lang wachten! Of zou die belofte misschien ver- 
„zonnen zijn? Als zijn menschwording niet doorging, zou hij wij daarvan toch 
„kennis geven; maar daarvan bemerk ik in ’t geheel niets, zelfs in mijn slaap 
„hiet. Mogelijk denkt de man, op wien ik wacht, er zelfs in zijn droomen niet 
„aan, dat ik in zulk een benarden toestand ben, en dat de Vorsten mij, die voor 
„hem afgezonderd en bewaard word, wenschen te bezitten, en daarom steeds 
„ellende stichten. Ach, Heer, naar wien ik verlang! als ge niet spoedig komt, 
„Zal ik U misschien ontvallen! dag en nacht peins ik over zelfmoord, houd 
„ik mijn dolk gereed, en denk ik in ‘t vuur te gaan.” 
Op zekeren dag beklom de Prinses haar bidvertrek en brandde wierook, 
en daarop verzonk zij in ernstige overpeinzingen en gebeden; door de veree- 
niging van al haar gedachten trachtte zij haar inzigten te verlevendigen. Het 
was of zij dood was in haar leven, en of zij leefde in een lijk, alleen het ge- 
voel leefde nog in haar. Zij bewoog zich niet, maar was in staat, met haar 
gedachten de zeven aardlagen,-en de zeven luchtlagen volkomen te doorgron- 
den. Door de naauwkeurigheid en juistheid van haar onderzoek kwamen de 
Nimfen in opschudding en groote verlegenheid. Batârâ Gorron maakte zich 
ongerust, omdat Dèwi Srr zoo bedroefd was, en zond NaArÂpá om haar tot 
bedaardheid te stemmen. NaArÁpÂ daalde met spoed uit de lucht neder, en 
(sprak tot haar) hartelijk lachende: „wel, mijn allerliefste kleindochter! hoe kun 
„je toch zoo erg bedroefd zijn, en elken dag naar je dood verlangen! Als het 
„eens mogt gebeuren, dat je een lijk werdt, wat zou Wisnom dan geen aan- 
„klagten tegen mij instellen! Men ziet het immers doorgaans, meisje! dat de 
„Vorsten in menigte elkander het bezit van schoone Prinsessen betwisten, 
23 
