(LY) 
24. 
25 
26. 
25 
| 
28. 
— 182 — 
„de vrouwen daar misschien over praten!” 
„Nu,’ zei de Prinses, „ga dan maar gaauw heen! men kan niet begaan 
„Zijn met dien man, of aanstonds gaat hij allerlei dingen verzinnen.” 
Haar broeder schaterde van lachen, en verwijderde zich eerbiedig. Toen hij 
in zijn paleis gekomen was, verzocht hij SúmaNtrr met de andere Vorsten 
dadelijk bij hem te komen. Nadat zij gekomen waren en in ” midden van 
de groote pandâpâ hadden plaats genomen, zeide Koning TorrrÂaÂpÂ: „wijn 
„zuster heeft aan het voorstel van mij gehoor gegeven; maar zij eischt, dat 
„de vijandelijke Koning van Widarbàâ spoedig in den strijd omkome, en 
„verder verzoekt zij van uw Heer, den grooten Koning, dat achthonderd 
„vrouwen van den tweeden rang, allen van Vorstelijke afkomst, hier te Magâdàâ 
„komen, als zijn huwelijksgift voor haar.” 
‚Nu, Koning van Magâdâ!” antwoordde Sömanrrr met een glimlach, „ik 
‚sta er voor in, dat aan de eischen der Prinses voldaan wordt, daaraan behoeft 
„U niet te twijfelen; 't is even goed, alsof de verdelging van den Koning van 
„Widarbâ al geschied is; en wat die achthonderd, uit Vorsten geborene 
„vrouwen aangaat, mijn Heer en Koning heeft mij vergund en gemagtigd, 
„om de gansche zaak af te doen. Morgen zal ik ten strijde trekken. U, Ko- 
„ning! moet met het leger in’ de stad achterblijven, om voor de veiligheid 
80. 
8l. 
82. 
„van de Prinses zorg te dragen. Alleen verzoek ik, dat U mij één Legerhoofd 
‚ „medegeeft, om getuige van den strijd te zijn” 
„Kijk!” sprak toen Koning TyrrrÂaÂpÂ zich buigende, en zich op zijn dij 
slaande, „daar had nu zoo op gevlast, dat ik met den Koning van Widarbâ 
„tot den dood toe strijden zou, en nu wil U hebben, dat ik achterblijf! Ik 
„heb nu iemand gekregen, die mij vergezelt, (en t zou dus wat al te erg zijn) 
„als ik nu nog bang was. Ik heb immers de gelofte afgelegd, dat de Ko- 
„ting van Widarbâ zoude aangevallen worden, en dat ik daarbij de aan- 
„voerder zou zijn.” 
„Dat is een waar woord!” zeiden WisÂgÁpsrÂ en de Vorst van Kalingg â- 
„pati met een onderdrukten lach, „de Chef kan toch niet achterblijven, voor- 
„al als hij de zwager zal worden van onzen grooten Heer en Gebieder; hij 
„moet bij ons blijven! Het is immers niet mogelijk, dat hij bang zou zijn 
„om te strijden. Het zou jammer zijn van zijn aangenaam voorkomen.” 
Allen, die hoorden, dat het zeker tot een strijd zoude komen, verheugden 
zich, en daarop ging SÉMANTRI met de Vorsten naar zijn tijdelijke verblijfplaats. 
Hij liet aan zijn legerbenden bekend maken, dat zij zich van alle oorlogsbe- 

