(LWD 
Jt, 
12. 
13. 
14. 
— 181 — 
onder het vechten de goede orde bewaard, geen Poenggâwá streed met 
een Vorst. geen edelman met een Mantri, allen maten zich in den strijd met 
gelijken van rang, zooals de Goden, het gewild hebben. Hoewel het geen 
bepaald opzet was, vochten echter Vorsten met Vorsten, de daarop volgende 
Legerhoofden met Legerhoofden van den zelfden rang, en Mantris met 
Mantris, alsof aan elk een kampvechter van gelijken rang was toegewezen. 
DaruÂrarr streed met SorrsÂKbror; zij schoten hun trisoelä’s op elkan- 
der af, (eerst) was geen van hen de minste, daar beiden uiterst bedreven wa- 
ren in ’t schieten, ontmoetten (de pijlen) elkander, en stootten zich met gelijke 
kracht tegen elkander in stukken; (maar eindelijk) werd DaruÂrarr, zonder 
dat hij ’ gevaar zag aankomen, door een pijl zoodanig aan den hals getrof- 
fen, dat zijn hals geheel werd doorgesneden. Zijn troepen kwamen in opschud- 
ding, toen zij zagen, dat hun Vorst gesneuveld was, en deinsden in massa ach- 
teruit. 
_ SinporroBÂ was verwoed, toen hij dit zag; hij viel aan, deed zijn olifant op 
„den vijand inloopen, en wierp met zijn samogâ naar SorrJÂKÈrow, zoodat 
15. 
16. 
17. 
18, 
19. 
20. 
zijn wagen tot splinters verbrijzeld werd. 
(SorrsÂKùror) sprong er echter af, greep een pijl, en schoot dien haastig 
op den olifant (van SiNporLoBÂ) af, zoodat den olifant alle vier pooten wer- 
den afgeschoten, en het dier op den grond viel. (SixporwonÂ) greep nu zijn 
knods, en wilde hem daarmede slaan, maar te zelfder tijd werd zijn borst door 
een pijl verbrijzeld. Zoo werden de beide Vorsten, DARMÄPATI en SINDOELOBÂ, 
in den strijd omgebragt door Vorst SonnsÂkkror. TaÂnprÂKdbror kwam in ge- 
vecht met KoprÂrarsÂ, en toen zij eenigen tijd pijlen hadden afgeschoten, wer- 
den hun wagens verbrijzeld door de vallende pijlen. Zij sprongen er af, en 
grepen bun knodsen, maar de Koning van Magâdá kwam te hulp in den 
strijd, en schoot KoprÂpPÂKsÂ met een pijl in den hals, zoodat het hoofd van 
den romp viel. 
KoprÂBANor dit ziende, naderde in hevigen toorn, maar WisÂnÄpsrÂ hield 
hem tegen, door zijn wagen dwars voor hem te plaatsen tot bedekking van 
den Koning van Magâädâ, en daarop schoten zij bij beurten voortreffelijke 
pijlen op elkander af‚ doch zonder elkander te kwetsen, hoewel zij vlammen- 
de op hun borst neêrvielen. Eindelijk sprong WisÂgÂpsrÂ vol wrevel schielijk 
van zijn wagen, greep zijn knods, en sloeg daarmede het lichaam van KoprÂ- 
BANOE te pletter. Hij stierf, en (de overblijfselen van zijn lijk) spatten, ver- 
mengd met (de plinters van) zijn wagen, over den grond. 
