(LID 
80. 
81. 
92. 
LVL 2. 
— 189 — 
had zich nog niet bewogen, terwijl GopÂparMmä niet ver van zijn broeder, 
den Koning, stond, en met al de overige Legerhoofden zijn wagens beschermde. 
Hij was zeer vertoornd om den dood van zijn vijf voornaamste aanvoerders, 
geen één bleef hem nu over; altijd hadden zij anders hun partij overwonnen, 
en nu, in den oorlog met de helden van Maïspati, waren zij hem niet van 
dienst. Zij, die behoorden tot de alleroudste aanvoerders, waren van geen 
nut, en vele van de hem ondergeschikte Vorsten waren gesneuveld; ’t was, 
of zij den grond niet betreden hadden. De Koning van Widarbàä gaf in 
de grootste verbolgenheid en strijdwoede last aan al zijn Bevelhebbers, om 
den oorlogskans te herstellen; zij vielen toen gelijkelijk in groote menigte op 
de vijanden aan, en trachtten hen door een gezamenlijken aanval om strijd in 
te sluiten. Terwijl zij zich in toenemende menigte op den vijand wierpen, 
bevond zich hun Koning achteraan, zittende op zijn wagen en omstuwd van 
helden. Zijn legeraanvoerders begaven zich in geregelde orde en in digte 
drommen voorwaarts. GopÂpArMÂ, die hen ten strijde voerde, reed op een 
olifant, en zwaaide zijn knods; zijn aanval was zoo ijzingwekkend, als die van 
‚duizend verwoede stieren; gevolgd door al de dappere Bevelhebbers, holde hij 
met zijn olifant vooruit, terwijl kij met zijn knods wild om zich heen sloeg. 
Hierdoor werd de Koning van Magàäâdà in zijn aanval gestuit, en kwam er 
verwarring in ’t leger van Magádâ, daar zij zoo eensklaps door de strijders 
werden in ’t naauw gebragt, GopÂpArMÂ naderde naast en in één rij met de 
andere Bevelhebbers, en stortte zich in een breede rij als een golf voor- 
waarts; niemand kon hem weêrhouden, en vele dapperen van Magâädâ 
sneuvelden, 
Koning TjrrÂeÂpa deed vertoornd zijn wagen kraken, kwam de zijnen te 
hulp, legde zijn boog aan, en schoot piülen af, die ruischten als een regen, 
en de vijanden onder veel geraas verdelgden. GopÂparmÂ zette zijn aanval 
onafgebroken voort, en hield het met zijn olifant standvastig uit. Hoeveel 
„Pijlen hem ook als een regen op zijn borst vielen, verspreidden zij zich ver- 
stomapt naar alle kanten, zonder hem (en zijn olifant) te verwonden; hij hielp 
zelfs de zijnen nog door met zijn knods te slaan, en liet zijn ohfant, die wild 
vooruit stormde en met zijn snuit regts en links sloeg, zijn gang gaan. Vele 
helden van Magâdâ werd door den olifant dood getrapt. Onder dien aan- 
„val van vele elkander verdringende scharen, verroerde de Koning van Mag ä- 
dâ zich niet; in zijn vooruitgang gestuit, stond hij onbewegelijk pal, en hoewel 
de pijlen zonder ophouden als een digte regen van alle kanten rondom zijn 
