(LVIID 
23. 
24. 
Lik. 
— 192 — 
„den, en als de slag werd voortgezet, zouden al Uw dienaren omkomen. Men 
„kan den verwoeden aanval van de bevelhebbers van Maïspati niet weêr- 
„Staan, want allen vechten als zinneloozen.” 
Koning DaArmÄwasnsÂ werd smartelijk aangedaan, toen hij die taal van zijn 
dienaren hoorde, deed zijn wagen wenden, en verliet den vijand, die staan 
bleef, van zijn leger bleef geen man op het slagveld achter. Hoewel hij zeer 
langzaam retireerde, was er van de helden van Maïspati geen één, die hen 
nazette, omdat Raden Sämanrrr het hun verbood. Ook deze trok zich terug 
van het slagveld, en betrok zijn legerplaats, maar alle de Opper-bevelhebbers 
waren bij het terugtrekken van den vijand bedacht op gevaren, daar deze mis- 
schien eens hinderlagen mogt leggen. 
Toen Koning DaArmÂwAsrsÂ met zijn onderhoorige troepen in zijn tijdelijk 
verblijf gekomen was, ontstond er onder de vrouwen van zijn gevolg een luid 
geween. Zij, wier mannen als Leger-hoofden in den strijd gevallen waren, 
voegden zich bij haar in de tent van den Vorst, en weenden met haar. De 
‚Koning had vier Gemalinnen, maar bij geen van haar had hij kinderen. Allen 
‚weenden erbarmelijk en drongen sterk bij hem aan, om terug te keeren. Ook 
de zuster des Konings, de wereldberoemde Prinses, met name Dèwi DARMâ- 
warI, weende bitter, en deed haar broeder verwijtingen (in deze woorden), 
„ach, broeder en Vorst! hoe kunt ge toch zoo ernstig gesteld zijn op die Prin- 
„ses van Magâdâ? Alsof er gebrek is aan schoone vrouwen! wat ontbreekt 
„er toch aan de uwe? zijn ze niet allen schoon? Met al te veel geweld wilt 
„ge door te vechten die Prinses (van Magâdä) bekomen, ge stelt uw leven 
„in doodsgevaar, uw Leger-hoofden zijn gesneuveld, uw ouder broeder Arjàâ 
„GopÂDARMÁ is zelfs al gevangen genomen onder het strijden. Welnu, hoe is 
„het? Wat is uw voornemen? Wilt ge niet naar uw hofstad terugkeeren? Als 
„ge met strijden voortgaat, zullen uw onderdanen verdelgd worden, want de 
„troepen van Maiïspati zijn niet higt te tellen, maar vol onweêrstaanbare 
„kracht in den strijd.” 
Toen zij zoo nog langen tijd smeekte, werd het hart van haar broeder, den 
Koning, bewogeu en verteederd door den aandrang van zijn vrouwen en van 
Zijn zuster, en door haar voorstel om naar zijn hofstad terug te keeren. 
Maar de Koning had nu eenmaal de gelofte gedaan, dat hij nimmer den strijd 
zoude vermijden, en dat was de hoogste roem van een Vorst. De Koning - 
achtte het roemvoller te sneuvelen in den strijd, dan zich te onderwerpen. Hij 
verhief slechts de deugden van zijn allervoortreffelijkste wapen hemelhoog, en 
