(LI) 24. 
25. 
26. 
24, 
28. 
— 198 — 
De Patih AMmoNGGArBÁ zwaaide in hevigen tooen zijn badâmä, en storm- 
de vol goeden moed op de vijanden in. Een millioen Boetâ’s vielen gelij- 
kelijk aan, en gingen steeds voorwaarts, als één man deden die tallooze scha- 
ren een aanval. Maar de dapperen van Maiïspati stonden pal, en bleven op 
hun hoede. Zij weerden den woesten aanval der Boetâ’s vol moed af, en 
lieten hun wapens in digte hoopen nedervallen. De opdringende Boetàâ's werden 
getroffen door die wapens, er sneuvelden zoo velen, dat het bloed in menigte 
kwam aanstroomen en alles overdekte, tot het weêrhouden werd door een dam 
van lijken, het golfde en stroomde als een rivier. Op de aarde en im de lacht nam 
het bloed al weer en meer toe, het was een zee van bloed, waarin de lijken van 
olifanten en Boetäâ’s op klippen geleken, die met bloed bemorst waren. De 
hoofden waren de voorwerpen, die met den stroom mededreven, de baarden 
en knevels geleken op gras, dat er in groeide, de verschillende vlagge- en vaan:- 
delstokken waren de grootere voorwerpen, die in het water dreven, of de baarden 
waren het groene mos, en de splinters van de gebroken wagens en de stukken van 
de wapens waren het struikgewas aan den oever, de tanden waren de steen- 
tjes (op den bodem), die knarsten, als men er optrad, tot grooten spijt van de 
strijders. De vader van de edele TorrrÂwarr had reeds in haar jonge jaren den 
roem voorspeld van dien worstelstrijd en van de bloedzee, als het verlovingsge- 
29: 
90. 
öl. 
ò2. 
schenk van Batârâ WisNor bij de eerste ontmoeting van Dèwi TurrrÂwarr, 
de Prinses van Magâádâ, met den Vorst van Maïspati. 
De Patih AmoNecArBÂ sneuvelde door een pijl van Raden Sämanrrr, die 
hem zijn hoofd afsneed. De beide Legerhoofden MAMANGMOERKÂ en AMonG- 
MOERKÁ, die in de lucht streden, sneuvelden ook vechtende. Van al hun troe- 
pen bleef er niets meer over. 
Koning DjsoneerrorraksÂ had nu in ’t geheel niemand van de Boetâ'’s, die 
zijn lijfwacht hadden uitgemaakt, meer bij zich. In blinde verwoedheid zette 
hij zich iu postuur, en streek onder wild gekrijsch neder. Maar Raden 
SÉMANTRI schoot een pântjâwedâ-pjl (*} op hem af, die zijn borst door- 
boorde en verbrijzelde. Koning DJongerrorPaKsÂ plofte op den grond als een 
instortende berg, onder het luid geschreeuw van de mannen van Maïspati. 
Niemand bleef er nu nog over, dan de Koning DarmÁwasnsÂ, die geheel 
van de zijnen verlaten op het slagveld stond, en zich nog niet verroerd had. Hij 

(5) Een 
pântjâwed-pijl was waarschijnlijk een pijl, die haar naam en groote kracht aan de vijf daarop geschrevene 
spreuken ontleende. Vergelijk hiermede de poestâkä of kalimosädá in de Brätâ-joedä, 
