(LXID) 
10. 
1. 
12. 
13. 
14. 
15. 
16. 
— 203 — 
de negenhonderd Prinsessen, 't was of zij (in ‘t geheel) geen glans hadden in 
bijzijn van Dèwi TorrrÂwari, die inderdaad het pronkjuweel van de gan- 
‚sche schepping was; die negenhonderd Prinsessen waren daarvan de bewijzen, 
hoewel zij zich toch in al haar schoonheid vertoonden. En zóó bleek het, 
dat zij werkelijk een incarnatie van Dèwi Srr, en de eerste van alle vrou- 
wen was. 
Zij plaatste acht Prinsessen aan het hoofd van al die vrouwen, namelijk : 
Dèwi TyÂnprÂrsMmr, zuster van den Vorst TyÂnprÄkbron, Dêwi SopÂrsMr, 
dochter van den Vorst SopÂ, Dèwi SorrsÂRrtsMr, Jongere zuster van Vorst 
SorrsÂkKèror, Dèwi Wrisärtsmi, dochter van WisigBÂpsrÂ, Dèwi Winporrús- 
MI, dochter van WinpoerÁ, een Vorst, die aan ’t hoofd van een der legers 
van Widarbâ gestaan had, Dèwi Sinpoersur, dochter van SinponvoÂ, D è- 
wi BanorrúsMi, dochter van den Vorst KoprÄBanom, en eindelijk Dêèwi Ro- 
DRÂREsMI, dochter van RoprÄraksÂ. Vier van de buitgemaakte Prinsessen 
stonden aan het hoofd van deze dames, die elk honderd vrouwen onder haar 
bevelen hadden. TamrrÂwarr wilde Dèwi DarmÂwari, de Konings-dochter van 
Widarbâ, ten huwelijk geven aan Söämanrrr, als belooning voor den moed, 
waarmede hij zijn leven in den strijd gewaagd had. De vier uitstekend schoone 
Gemalinnen van den Koning van Widarbâ wilde zij bestemmen voor de vier 
aanzienlijkste bevelvoerende Vorsten van Maiïspati, wanneer zij daar waren 
aangekomen. ds 
Toen al de negenhonderd Prinsessen gereed waren, vertrokken zij van Ma- 
gâdà. De honderde van sierlijke draagstoelen in een lange rij achter el- 
kander leverden een fraai gezigt op den weg. De Vorst NeÁrÂranÂsÂ met 
vierhonderd Vorsten en al hun troepen en aanvoerders van lageren rang lie- 
pen vermengd onder de troepen van Koning TuirrÂwami vóór de draagstoe- 
len. Links daarvan hadden TyÂnprÂgùror en SorrsÂkùror hun plaats. Regts 
liepen de Vorst van Kalinggäpati en WrisigÂpsrÂ met al hun troepen. 
Raden SÉMANtRI met zijn troepen bevond zich achteraan, even als de vroe- 
ger aan Widarbâ onderhoorige Vorsten met hun legerbenden. 
De onder het voorttrekken luid gedruisch makende troepen leverden een 
fraai gezigt op. De onderscheidene soorten van vaandels en vlaggen geleken 
op bergen van bloemen, vóór, regts en achter den optugt. De stad Magäâdâä 
had een droevig aanzien, al het loof verwelkte, de pinang-boomen verloren 
hun bloemen, en de bladeren der kokos-boomen hingen geknakt naar beneden. 
De rotsen hadden een rooden weêrschijn, alsof zij kwijnden van droefheid. 
