— 204 — 
en 17. Na het vertrek van de Prinses scheen de hofstad te kwijnen, alsof zij haar 
18. 
juweel verloren had. Een prit-gantil piepte zoo teeder, alsof zij om de stad 
weende, een zwaluw fladderde achter haar aan heen en weder, alsof zij naar 
Maïspati wilde medegaan; nog een andere prit-gantil piepte in de lucht, alsof 
zij weende. De togt ging snel vooruit, en na ’t verlaten van Magâdâ vermaak- 
ten zich de Prinsessen met het zien van al de schoone voorwerpen langs den 
weg, als: de bijën, die zich verspreidden en de bloemen trachtten te vernie- 
len, en de bloemen, die zich verstrooiden, als er een suizend windje tegen 
aan woel, als om de Prinses haar geuren aantebieden. 
HOOEDS "TU IX XXX VIELE. 
Semantri stelt de krachten van Ardjoena-sasra op de proef. 
19. 
21. 
22. 
All 1 
Raden SÉMANrRI was intusschen bij voortduring met zich zelven in twee- 
strijd, en wist miet, hoe hij het aan moest leggen om spoedig met zijn Heer 
te vechten en daarna bij hem in dienst te blijven; hij wilde tot bevestiging 
van zijn dienstbaarheid aan hem in deu strijd een bewijs van diens kracht 
„hebben, maar ’t was moeielijk daartoe aanleiding te geven. Om die reden 
ging Raden SEMANTRI met loome schreden vooruit, want hij wist nog niet, 
hoe hij spoedig met zijn Heer in gevecht zoude trachten te komen, (en zocht 
vruchteloos) naar een betamelijke reden om tot een gevecht te geraken, en 
daardoor zijn dienstbaarheid te bevestigen, zonder dat hij zich de gramschap 
van zijn Heer op den hals haalde. Toen men op de grenzen van het rijk 
van Maïspati gekomen was, liet Raden Sömanrrr halt houden, en gelastte _ 
aan al de Vorsten, om een groot verblijf voor TymrrÂwar en al de andere 
Prinsessen te bouwen. Al de Vorsten kregen ook hun eigen tenten. Koning 
TsrrrÂaÂpÂ betrok de tent achter (het verblijf van TorrrÂwari), WrisÂBÁpsrÂ 
en de Vorst van Kalinggäâpat: links, PjÁNDprÁKkToe en SorRJÄKRTOE regis 
daarvan, terwijl Raden Sémanrtrr, ende Vorsten, die tot Widarbâ behoor- 
‚den, met den Vorst NaÂrÂranÂsÂ hun verblijf hielden vóór dat van de Prin- 
sessen. 
SEMANrTRI schreef nu een brief, die voor zijn Koning bestemd was. Van al 
de Vorsten was er niemand, die wist wat er in den brief stond; zij dachten, 
dat hij kennis gaf van de aankomst der Prinses. Daarop zond hij een paar 
Hoofden, om deu brief over te brengen. Zij hadden tweehonderd (man te) 
paard bij zich, en renden spoedig weg. 
