LX 
10. 
11. 
12. 
18. 
— 206 — 
„Uw dienaar is het, die zich als een huwelijksgift voor Uw (aanstaande) 
„Gemalin, de Koningsdochter, in een. gevecht op leven of dood disponibel 
„stelt, die daarvan als slagtoffer wil vallen, en (tot dat doel) met veel genoegen 
„zal sterven. Als dit niet geschiedt, Sire! zal Uw dienaar de Konings-doch- 
„ter van Magâdâ hier houden. 
„Ik smeek Uw Majesteit mij niet te verdenken, alsof Uw dienaar zijn zin- 
„nen op de Prinses van Magâdâ gesteld had! het is er verre van, want 
„Uw dienaar is een soort van Panditâä, die een eenzaam leven leidt zonder 
„(ooit) te trouwen, naar een gelofte, die voor mijn gansche leven geldt. De 
„(eenige) reden, waarom ik (Uw Majesteit) in allen ernst dit voorstel, is deze: 
„omdat ik begaan ben met de voortreffelijke Prinses, die maar zóó, zonder 
„behoorlijke huwelijks-ceremoniën, zoude huwen.” 
Koning ARpJorNÁ-sÁsrÂ glimlachte na het lezen van dien brief, en wierp 
hem toe aan de vergaderde Vorsten, die de een na den ander den brief Ia- 
zen en allen verbaasd waren. Daarop zeide de Koning: „wel nu, mannen ! 
„keert terug! zegt aan Uw Heer, SEMANTRI, dat hij er niet aan moet twijfe- 
„len, of ik doen zal, wat hij mij verzoekt. Ik zal daaraan voldoen, daar hij 
„het volstrekt wil en mij uitnoodigt met hem te vechten. Verder moet gij 
„al de Vorsten gelasten, zich morgen met hun troepen in een kring te scha- 
„ren en een luid geschreeuw aanteheffen, als wij in het gevecht aanvallen.” 
Toen de boden een brief als antwoord ontvangen hadden, vertrokken zij na 
een eerbiedige buiging. 
Daarop zei de Koning wederom tot de Vorsten: „bedenkt U allen eens 
„ernstig! want dat SÉMANtrr mij zoo’n brief zendt, daarmede heeft hij zeker 
„zijn bedoeling.” 
Vorst SopÂ antwoordde: „misschien is hij zelf wel begeerig naar t bezit 
„van de Prinses van Magâdàä’ waarop de Koning zeide: „als dat zóó was, 
„zou SEÉMANTRI dan zijn uiterlijk verloochenen, dat zoo gunstig is? hij, de zoon 
„van een kluizenaar met zijn volkomenen glans, de onversaagde overwinnaar 
„met zijn vaste gelaatstrekken en zijn bedrevenheid, zijn beschaafde manieren 
„en zijn daaraan geëvenredige dapperheid? Het zou immers volstrekt niet 
„betamen, dat hij zulk een slecht hart bezat. Temand, als hij is, zou het slechts 
„voegen getrouw te zijn en zijn woord gestand te doen. Neen! ’t niet moge- 
„lijk, dat hij zijn uiterlijk zóó zoude verloochenen. Ik houd het er voor, dat 
„hij eigenlijk al lang het plan gehad heeft, om bij mij in dienst te treden. 
„Naar ik aan hem zien kon, zal hij het voornemen hebben, om zijn krachten 
