(LXIID) 
14. 
15. 
16. 
17. 
18. 
— 307 — 
„te beproeven in een tweegevecht, hij zal er om willen vechten, wie de sterkste is, en 
„aijn moed willen toonen. Het zal voor hem moeijelijk geweest zijn daartoe een 
„geschikte aanleiding te vinden, waardoor hij bij mij in dienst kon treden. Nu 
„heeft hij daartoe den weg gevonden, daar ik hem naar Magâdâ gezonden 
„heb; hij legt mij nu een beproeving op, en doet met opzet zijn best om mijn 
„toorn op te wekken, en mij over te halen om tegen hem in ’t gevecht te 
„gaan. Welaan! houdt U morgen vroeg in volle krijgstoerusting gereed! Let 
„goed op t geen ik U zeg: stelt, terwijl ik aan ’t strijden ben, volle vertrou- 
„wen op mij; en al was het ook, dat ik de minste was, niemand mag mij te 
„hulp komen! ziet het geduldig san, al kwam ik ook te sterven! Want ik 
„heb besloten om aan ’t verzoek van SÉMANTR1 te voldoen, en in een twee- 
„gevecht met hem onze krachten te meten.” 
Na ’t uitspreken van deze woorden keerde de Koning in zijn paleis terug. 
Al de Vorsten, die de zitting hadden bijgewoond, ging elk hun weg, rie- 
pen hun troepen bijëen, en maakten zich gedurende den nacht geheel ge- 
reed en strijdvaardig. 
Toen de Koning in het paleis gekomen was, kon hij den slaap niet vatten, 
daar hij zonder ophouden nadacht over den brief van Sämantri. Het speet 
den Koning van Maïspati, dat zijn vermoedens omtrent SEMANTRI zoo slecht 
bewaarheid werden. Hij had zich voorgesteld, dat die jonge man met zijn gun- 
stig voorkomen en zijn fijn besneden, edel gelaat, bekwaam, hoogst beschaafd, 
door en door voorzigtig, en als de zoon van een boeteling, in alle opzigten 
een man zoude zijn, zooals t behoort. Hij had ook reeds gezien, dat hij be- 
last met het Opperbevel over een legermagt, buitengemeene krijgsbekwaamhe- 
den bezat. Hij was nu teleurgesteld in ’t geen hij met Sömanrrr voor had; 
want toen deze pas bij hem kwam, had hij hem reeds zijn genegenheid geschon- 
ken, als een toekomstig getrouw volgeling, daar hij zou trachten het land te 
beschermen tot bevordering van ’t geluk der wereld en van de tevredenheid 
der menschen. En nu ging hij zelfs verraad plegen! Daarom was de Koning 
hoogst bedroefd. 3 
Den volgenden morgen waren al de Vorsten met de voorbereidselen van 
den oorlog gereed, De troepen van de kraton stonden in rijën op de aloen- 
aloen, en die van de onderhoorige Vorsten verstrooiden zich in drommen 
buiten de stad en langs de wegen. Al de gewapenden stonden digt opëen 
als een nevel, want de menigte van al de troepen van Maispati was on- 
telbaar. 
