(LUID 19. 
20. 
2. 
22. 
23. 
24. 
25. 
LXIV. 1. 
— 208 — 
De Koning aanvaardde den togt, omstuwd van al de Legerhoofden. Hij zat 
op een wagen, die met edelgesteenten en zuiver goud versierd was, in de 
gedaante van een schip, bruin van kleur, opgetooid met diamanten en aan 
de kanten met smaragden versierd, de paarden waren opgetuigd met schit- 
terende franjes, bedekt met diamanten, amethisten en saffieren. De ornamen- 
ten van den wagen schitterden, als de zon, die pas uit het zeewater is opgeste- 
gen, zich even vertoont boven den rug der bergen, terwijl haar glans doordringt 
tot in ’t diepste der bosschen, zoodat deze rood schijnen, alsof ze in den brand 
staan. De umiformen der leger-afdeelingen harmoniëerden met de hoofdtooisels 
van de aanvoerders, en schitterden fraai van alle kanten. 
Toen de Koning uit de stad optrok, geleken al. de legerbenden op cen zee, die 
t land overstroomt, en zich naar alle kanten uitbreidende, mel donderend gerom- 
mel zich uitstort onder de vreeselijkste natuurverschijnsels, terwijl de grond 
door hen betreden, zich bewoog. De Vorsten aan *t hoofd der legerbenden rukten 
voort als golven, die de een na de andere elkander voortstuwen. 
Toen de boden van Raden SúMANrrr aangekomen waren, boden zij hem 
den brief aan, en deelden hem mede al wat de Koning gezegd had. Hoogst 
verblijd opende Stmantri den brief, en nadat dien gelezen had, glimlackte hij, 
verzocht al de Vorsten spoedig bij zich, deelde hun allen de woorden van 
den Koning mede, en gaf hun-kenuis van den brief, dien de Koning als ant- 
woord gezonden had. Toen zij de een na den ander den brief gelezen had- 
den, waren allen hoogst verwonderd en getroffen, en konden van verbazing niet 
spreken. (Eindelijk) zeide WisArApsrÂ op een zachten toon: „he, hoe is dat? 
„Ik had niet gedacht, dat de inhoud van den brief, dien U verzonden heeft, 
„266 zoude zijn, dat er zulk een antwoord op volgen zou. U had immers maar 
„alleen berigt gezonden (van ’t geen geschied is). Heb de goedheid ons de 
„waarheid mede te deelen van 't geheime plan, dat door U beöogd wordt.” 
Hierop antwoordde Súmanrrr met een glimlach: „broeders, Vorsten! ik ver- 
„zoek U allen het mij niet ten kwade te duiden, maar ik heb onzen Koning 
„en Gebieder werkelijk verzocht hier te komen, omdat ik vroeger een gelofte 
„heb afgelegd, en wil volstrekt weten, hoe veel hij in den strijd vermag, 
„opdat het misschien (mij en anderen) tot leering zij, en men de wijze, waar- 
„op onze Koning strijdt, zal kunnen navolgen” 
Hij had nog niet uitgesproken, toen er eensklaps een groot gedruisch on- 
der de menigte buiten af ontstond, door de aankomst van den Koning Ar- 
DJOENÂ-sÁsRÂ met al zijn legerbenden en Vorsten, die onder ’t luid rumoer der 
