(LXIV) 
— 309 — 
troepen de legertenten in orde bragt. Er kwam daarop een zendeling van 
ArpsorNÂ-sÂsrÂ bij SEMANTRI, om hem een prachtig versierden wagen ten ge- 
2, schenke te geven, dien hij voor den strijd in voorraad kon houden, benevens 
een volledige wapenrusting met een borstschild en staatsie-hoed. SEMANrrI 
(nam die geschenken) verheugd (aan). Verder zeide de zendeling nog namens 
den Koning tot al de Vorsten: „plaatst u morgen allen in een ronde slag- 
„orde, houdt u gereed, en heft allen een luid geschreeuw aan, als de strij- 
„ders op elkander aanvallen!” 
Toen de Vorsten dit beloofd hadden, vertrok de zendeling van den Koning. 
Den volgenden morgen waren alle Vorsten gereed, op het luid geklank der 
krijgsmuziek trokken de troepen uit, en stelden zich bij rijën in een ronden ge- 
heel geslotenen kring. De Vorsten staken op hun wagens boven de anderen 
„uit, al de veldteekens werden in een rij voor de troepen geplaatst, de diver- 
se groote en kleine vlaggen, vaandels en wimpels stonden aan den kant naast 
elkander geschaard in onafzienbare rijën vóór de troepen. Het was van verre 
een fraai schouwspel. De Koning reed op den kostbaar versierden wagen, 
„ waarop zijn wapentuig geladen was, en trad onder het luid schreeuwen der 
troepen en onder het slaan op de oorlogsbekkens in het midden. Hij ge- 
lastte SÉMANTRI zijn wagen te bestijgen, en (met vrijmoedigheid) op alle wij- 
zen hem te bevechten. SEmanrtri beloofde dit, maakte een sémbah, beklom 
„zijn wagen en trad in: den kring der troepen. De wagens waren vrij wel ge- 
lijk, en het scheen, dat twee zonnen zich vereenigden, want de ornamenten der 
wagens schitterden met den glans van zonnen, vuurbollen en regenbogen. Zij 
keken elkander een poos aan, en hielden hun boog in de linkerhand, en ver- 
‚toonden eerst nog geen van beiden hun bedrevenheid. Toen lieten zij hun 
wagens door hun beide even bedrevene koetsiers in beweging zetten. Zij leg- 
den hun boog aan met de meest mogelijke bekwaamheid en met statige manie- 
ren; in een bevallige, sierlijke lichaamshouding hanteerden de beide strijders 
‚hun boog, alsof zij Batârâ KÁmÂpsÂsÂ en Batârâ AsmÂrÂ waren. Zij ge- 
leken een paar tweelingen op het slagveld, zóó kwam het voorkomen van 
den een met dat van den ander overeen, geen van beiden was de minste, beiden 
waren schoon, van volkomen geëvenredigde gestalte, en juist geschikt om zich 
met elkander te meten. Hun staatsiehoed schitterde naar alle kanten, hun blik- 
ken ontmoetten elkander, ’t was of er meteören op de wagens dooreen woelden. 
Raden Stmanrtrr begon zijn kracht te toonen: dadali-pijlen vlogen van 
den boog, en verhieven zich in de lucht, terwijl hij den boog regt uitgestrekt 
27 
